Krakowskie Reminiscencje Teatralne – miesiąc: maj, lokalizacja: Kraków – odbywają się od 1975 roku i są jednym z najstarszych festiwali teatralnych w kraju. Przez wiele lat dotyczył głównie teatrów alternatywnych, później przeżył metamorfozę i od tej pory jego głównym celem jest pokazywanie najnowszych zjawisk scenicznych (nie tylko alternatywnych). Krakowskim Reminiscencją towarzyszą również inne wydarzenia takie jak: warsztaty teatralne, projekcje filmowe, koncerty i dyskusje.

Festiwal Szkół Teatralnych – miesiąc: maj, lokalizacja: Łódź – idealna okazja do zaprezentowania młodych, zdolnych studentów szkół teatralnych, którzy zawalczą o nagrodę aktorską i docenienie jury. Festiwal odbywa się od 1983 roku, a jego organizatorem jest Szkoła Filmowa w Łodzi. Choć jest to dość specyficzne wydarzenie – mogą wziąć w nim udział wyłącznie szkoły teatralne – to w żadnym wypadku nie odstaje od innych, profesjonalnych festiwali. Podczas jego trwania można wyłowić prawdziwe talenty.

Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@port – miesiąc: maj, lokalizacja: Gdynia – pierwsza edycja miała miejsce w dniach 17-21 maja 2006 roku, rok później do festiwalu dołączono Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną, konkurs obejmujący sztuki przed „debiutem”, czyli takie, które nie były ogłoszone drukiem ani wystawiane na scenie. Natomiast sam Festiwal R@port skupia się przede wszystkim na prezentacji, promocji i popularyzacji sztuk współczesnych. Podczas wydarzenia mogą być prezentowane wyłącznie inscenizacje polskich dramatów współczesnych napisanych po 1989 roku. Organizatorem jest Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza w Gdyni.

Malta Festival Poznań – miesiąc: czerwiec, lokalizacja: Poznań – nazwa pochodzi od znajdującego się w Poznaniu Jeziora Maltańskiego. Podczas trwania festiwalu prezentowane są liczne teatry plenerowe, offowe, nierepertuarowe oraz eksperymentalne. I tak, w formie niezmienionej było od początku wydarzenia, czyli od 1991 roku. Dopiero w 2010 roku rdzeniem tematycznym stały się Idiomy, tematy istotne dla zrozumienia współczesnego świata, zwłaszcza Europy, jej kultury, sytuacji społecznej. Ale Malta Festival Poznań to nie tylko teatr, bo swoim programem obejmuje również koncerty, wykłady, wystawy czy spotkania z twórcami.

Międzynarodowy Festiwal Szkół Lalkarskich „Lalka-Nie-Lalka” – miesiąc: czerwiec, lokalizacja: Białystok – festiwal odbywa się co dwa lata, a jego organizatorem jest Wydział Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku, Białostocki Teatr Lalek oraz Białostockie Stowarzyszenie Artystów Lalkarzy. To tutaj po raz pierwszy pokazano, że teatr lalkowy to nie tylko lalki, ale również działania opierające się na wykorzystaniu nowych technologii. To tutaj także przełamano stereotyp mówiący, że teatr lalek jest tylko dla dzieci. Dlatego w ramach festiwalu prezentowane są sztuki zarówno dla widzów najmłodszych jak i dorosłych. Na festiwal „Lalka-Nie-Lalka” przyjeżdżają twórcy z całego świata, aby zaprezentować nowe formy w teatrze lalkowym oraz dialog między odmiennymi tradycjami lalkarskimi.

Festiwal Szekspirowski – miesiąc: sierpień (pierwszy tydzień), lokalizacja: Gdańsk – polskie święto Wiliama Szekspira, które po raz pierwszy odbyło się w 1993 roku. Wtedy jeszcze pod nazwą Gdańskie Dni Szekspirowskie, dopiero w 1997 roku festiwalowi nadano obecną nazwę. Podczas wydarzenia na teatralnych deskach prezentowane są najlepsze szekspirowskie spektakle i najwybitniejsi twórcy z całego świata. Niektóre zaś wystawiane sztuki biorą udział w Konkursie o Złotego Yorica, czyli walczą o tytuł Najlepszej Polskiej Inscenizacji Dzieła Dramatycznego Wiliama Szekspira oraz Utworu Inspirowanego Dziełami Wiliama Szekspira. Przy festiwalu działa także Letnia Akademia Szekspirowska, podczas której odbywają się m.in. warsztaty reżyserskie, spotkania z twórcami, tematyczne seminaria czy ABC teatralne, czyli warsztaty dla najmłodszych.

Festiwal Kultury Żydowskiej Warszawa Singera – miesiąc: sierpień/wrzesień, lokalizacja: Warszawa – impreza świata teatralnego, muzycznego i literackiego, której celem jest popularyzacja kultury żydowskiej, próba ocalenia jej przed zapomnieniem. Na te kilka dni do Warszawy powraca przedwojenny klimat. Na Placu Grzybowskim i ulicy Próżnej pojawiają się stare szyldy, targ, kwitnie dawne życie, które po II wojnie światowej nie miało szans się odrodzić. Powołany do życia przez Fundację Shalom w 2004 roku (w setną rocznicę urodzin żydowskiego pisarza Isaaca Bashevisa Singera) festiwal cieszy się ogromną popularnością, co przyczyniło się do tego, że niektóre wydarzenia umieszczono w innych miejscach stolicy np. w Żydowskim Instytucie Historycznym. Oprócz spektakli i koncertów podczas wydarzenia można wziąć udział w licznych wykładach, spotkaniach z twórcami czy warsztatach kuchni żydowskiej. Ale to nie wszystko. bo imprez towarzyszących jest więcej.

Festiwal Małych Prapremier – miesiąc: wrzesień, lokalizacja: Wałbrzych – festiwal teatrów lalkowych skierowany do dzieci i młodzieży zorganizowany przez Teatr Lalki i Aktora w Wałbrzychu. Odbywa się co dwa lata. Oprócz licznych spektakli organizowane są także spotkania i dyskusje z udziałem twórców oraz czytania współczesnej dramaturgii. To, co niewątpliwie wyróżnia ten festiwal to prezentowane sztuki, które podczas wydarzenia mają swoją prapremierę. Zazwyczaj oparte są one na nieznanych tekstach bądź współczesnej dramaturgii.

Festiwal Prapremier – miesiąc: wrzesień, lokalizacja: Bydgoszcz – pomysłodawcą festiwalu był Adam Orzechowski, ówczesny dyrektor Teatru Polskiego w Bydgoszczy (pełnił tę funkcję do 2006 roku), który zaingerował go w roku 2002. Podczas wydarzenia prezentowane są nie tylko spektakle z Polski, ale również zagraniczne bądź koprodukcje. Warto pamiętać, że prapremiery wystawianych sztuk odbyły się w sezonie teatralnym poprzedzającym kolejną festiwalową edycję.

Jak wykonać utwór Chopina bez fortepianu? Ten, kto nie widział Barbary Wysockiej na scenie powie, że to niemożliwe. W spektaklu w reżyserii Michała Zadary aktorka pokazała swój ogromny potencjał, a także przedstawiła cały wachlarz możliwości scenicznych. Z pełnym wdziękiem poruszała się po scenie, a ze słów przez nią wypowiadanych płynęły emocje, co dało wyczuć się od pierwszych minut trwania sztuki. Wysocka pokazała, że potrafi w swój tekst włożyć cały zestaw emocji, a mimo to pozostać naturalną. Nie gra sztucznością i ekspresywnością, a jedynie swoim wdziękiem. Dogłębna analiza wypowiadanych kwestii, sprawiła, że aktorka weszła w nie całą sobą. Jej nienaganna dykcja, wyczucie i dbałość szczegółu sprawiły, że muzyka Chopina opowiedziana słowami nabrała nowego znaczenia. Stała się bardziej zrozumiała i uczuciowa. A każdy, kto od znanego wieszcza stronił, dzięki aktorce, poznał go bliżej i nie wątpię, że „zakochał” się w jego magii.

Sam pomysł Michała Zadary na stworzenie takiego spektaklu jest nieco ryzykowny. Ale mimo, wszystko reżyser podjął wyzwanie i jak się okazało w gusta krytyków trafił. Zachwycano się jego niestandardową realizacją, muzyką słów płynącą ze sceny oraz obecnością orkiestry symfonicznej. Ta próba uchwycenia twórczości Chopina stworzyła coś nietuzinkowego, oryginalnego i prostego zarazem. Uwodzi koncepcja Zadary, która z muzyki pianisty zrobiła przewodnik po jego utworach. Ta opowieść o zapisie partii fortepianu staje się tutaj niejedną kryminalną, romantyczną, dramatyczną czy komediową historią. Tekst, który wyszedł spod ręki Zadary i Wysockiej oparty jest również na wielu wypowiedziach wybitnych pianistów, pracach muzycznych i biograficznych, listach Chopina, a także na wielu dziełach teoretycznych i filozoficznych. Duet próbuje dotrzeć w głąb swojego odbiorcy i zaciekawić go muzyką Chopina, a nawet nią zainspirować. W najprostszych wypowiedziach przedstawiają cały geniusz pianisty, jego wrażliwość, dlatego też spektakl będący grą głosu i tekstu przybiera różne formy emocjonalnych uniesień.

Początkowa magia spektaklu zadziałała. Czułam jakby ktoś przeniósł mnie w nieznany dotąd świat. A ta nowa rzeczywistość, od razu, olśniła i oczarowała dźwiękami skrzypiec. Szybko jednak odkryłam, że to, co słyszę nie jest idealną bajką, tylko powoli zmienia się w złudny sen. Raził brak dyrygenta, a co za tym idzie nierówność płynących dźwięków, To, co miało zachwycić najbardziej, zaczynało krępować. Bolała nieperfekcyjna muzyka, bo liczono na sztukę pełną twórczych doznań. Ale nie należy spisywać spektaklu na straty, bo każdy kto oglądał go pod wodzą dyrygenta wyniesie z niego same pozytywne emocje, których niestety, mnie się nie udało. I strasznie żałuję, że nie widziałam spektaklu w nieco innym wydaniu, bo poprzez samą grę Barbary Wysockiej mogę stwierdzić, że sztuka  w połączeniu z dobrze wykonanymi utworami dotknęłaby najgłębszych emocji.

Chopin bez fortepianu

tekst: Barbara Wysocka, Michał Zadara

reżyseria: Michał Zadara

muzyka: Fryderyk Chopin

światła oraz projekcje wideo: Artur Sienicki

obsada: Barbara Wysocka, muzycy Orkiestry Symfonicznej Narodowego Forum Muzyki

Spektakl Broniewski w reżyserii Adama Orzechowskiego to pełna tragizmu opowieść o człowieku zagubionym, który przegrywa z historią. To opowieść o poecie, który potrzebuje ciągłej akceptacji i uznania w oczach innych. Pomimo wielu wątków historycznych, sztuka jest zgrabną opowieścią zaciekawiającą od samego początku swojego trwania. Prostym językiem mówi o najważniejszych wydarzeniach i jej postaciach. Zarówno Adam Orzechowski jak i Radosław Paczocha nie kierują się własną opinią na temat poety tylko snują pozbawiony własnych emocji obraz człowieka zniszczonego przez czas, miejsce i poglądy. Na myśl przychodzi porównanie życiorysu poety do drogi krzyżowej naznaczonej walką z własnym ja i polityką kraju. Jest to droga przez ból i mękę, którą bohater próbuje przejść z alkoholem przy boku. 

Władysław Broniewski, człowiek o poszlakowanej opinii. Poeta. Twórca poezji rewolucyjnej. Żołnierz. Za swoje zasługi został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojskowego Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Mimo wielu zasług, wciąż pozostaje postacią zepchniętą w okowy nienawiści za poglądy i wyznanie komunistyczne. Pisywał pod dyktando władz, ale niespecjalnie się tego wstydził. Miał odwagę głośno powiedzieć, że jest dumny ze swoich wierszy na cześć Stalina, chociaż to one po dziś dzień pozostają pisarzowi niezapomniane i wypominane. Na jego kolaborację z komunistami patrzono z pogardą. Ale mało kto wie, że mimo wielu sympatii do tego środowiska Władysław Broniewski zachował swoje przekonania. Miał czelność i odwagę nie dostosowywać się do wszystkich narzuconych mu zadań. Doskonałym tego przykładem jest postawa wobec Bolesława Bieruta. Kiedy ten zleca mu napisanie polskiego hymnu, od nowa, z duchem czasów ówczesnych, Broniewski odmawia, a na kartce do prezydenta pisze zaledwie krótkie zdanie „Jeszcze Polska nie zginęła”. Dwoistość postawy i życiorysu bohatera  mieści się w jednej roli granej przez: Michała Jarosa (Broniewski młodszy) i Roberta Ninkiewicza (Broniewski starszy) - obydwie role zagrane znakomicie.

Order Virtuti Militari, stanowi punkt wyjścia do spektaklu. To najważniejsze polskie odznaczenie wojskowe w monstrualnych rozmiarach zostaje rozłożone na scenie i staj się miejscem przeznaczonym wyłącznie dla zasłużonego żołnierza i pisarza, Władysława Broniewskiego. Scenografia staje się doskonałą wizją oczekiwania na chylące się ku upadkowi życie Broniewskiego. Nie ma w niej żadnych elementów poza czerwonymi krzesłami i pięcioma taflami, które z hukiem upadają, aby zaakcentować ostatnią walkę poety o wolność kraju. To on, jako jedyny, pewnym krokiem przemieszcza się po tej przestrzeni, opowiadając ważniejsze momenty swojego życiorysu. Reszta aktorów dołącza do niego wyłącznie w chwili, kiedy los ich postaci splata się z losem tytułowego bohatera. Dodatkowym efektem, podkreślającym dziejące się na scenie wydarzenia jest doskonale dobrana i przygotowana oprawa muzyczna. Chylę czoło w kierunku Marcina Mirowskiego. Wszystkie te elementy oraz wydarzenia dziejące się na scenie tworzą ramy opisujące bohatera w każdym jego przekonaniu, myśleniu, zdaniu. Jest to obraz wielostronny, który stara się pozostawić odbiorcom spektaklu duże pole interpretacji. Bo wypowiadane ze sceny kwestie nie zamykają Broniewskiego w wierszach i wspomnieniach swoich, i wielu innych pisarzy. Tylko otwierają możliwość widzom na jego wielowarstwowe odczytanie. 

Broniewski

Teatr Wybrzeże w Gdańsku

autor: Radosław Paczocha

reżyseria: Adam Orzechowski

scenografia: Magdalena Gajewska

muzyka: Marcin Mirowski

obsada: Dorota Androsz, Agata Bykowska, Katarzyna Dałek, Sylwia Góra-Weber, Anna Kaszuba, Piotr Biedroń, Piotr Chys, Michał Jaros, Piotr Łukawski, Jakub Mróz, Robert Ninkiewicz, Cezary Rybiński, Marek Tynda, Piotr Witkowski

Artur Pałyga opierając się na własnych i zapożyczonych historiach napisał dramat o ojcu, którego cechy skupiają się wokół władzy i dominacji. Przedstawił obraz mężczyzny despotycznego, który nie jest w stanie szanować drugiego człowieka, a już na pewno nie własną rodzinę. To wielki mentor i król, który uważa się za najlepszego, najmądrzejszego i najwspanialszego człowieka, co dodatkowo podkreślają jego zachowania i trywialne kwestie. W pojęciu autora tekstu nie istnieje idealny model rodziny. Tak, jak nie istnieje idealny wzór matki i ojca. Każdy z nas, ma inne doświadczenia, wokół których buduje swój rodzinny świat. Powszechnie wiadomo, że rozmowy o własnych rodzicach nie zawsze przynoszą radość, ale potrafią zadać również okropny ból. Dlatego też, na te tematy się nie rozmawia, bo nie wchodzi się z butami do najbardziej intymnych zakątków czyjegoś życia. Artur Pałyga mimo wszystko spróbował, a spektakl Tato w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, jaki powstał na bazie jego tekstu pokazał, że takie tematy warto poruszać. Dał jasno do zrozumienia, że patrzenie z boku na życie codzienne jakiejś obcej rodziny to najlepszy zabieg terapeutyczny, który oczyszcza i staje się własnym rozrachunkiem ze swoimi doświadczeniami.

Oczami narratora będącego jednocześnie głównym bohaterem spektaklu obserwujemy relacje, jakie tworzą się między ojcem, a synem. Podpatrujemy tą wieczną walkę o względy rodzica, który zamiast dawać miłość, wolał karcić i poniżać. Każde odstępstwo od ustalonych przez ojca reguł było wykroczeniem, za które gotów był wymierzyć surową karę. Nawet małżeństwo nosiło piętno jego despotyczności. Spektakl stopniowo obnażał i demaskował życie dwojga ludzi na oczach całej publiczności. Widzieliśmy żonę (Ewelina Starejki) na usługach męża (Marcel Wiercichowski), która poza ukłonami i wyrażaniem wdzięczności za dobroć swojego wybranka nie spełnia żadnej znaczącej roli. To typowa, mówiąc kolokwialnie, kura domowa, która nie wychodzi poza pomieszczenie zwane kuchnią. Ona zajmuje się domem i wychowanie dzieci. On natomiast, jako wojskowy, z kolegami chadza na zakrapiane wódką zabawy. Mały Franio, widząc zachowanie swojego ojca coraz bardziej zaczyna darzyć go nienawiścią. Ma dość tej patologicznej sytuacji w domu. Ciągłych krzyków i walk. Chce coś zmienić, chociażby miało się to odbyć za cenę życia. Opowieść Frania (Adam Szarek), która zaczyna się w chwili jego narodzin pozwala zrozumieć psychologiczny rys ojca i dostrzec, kim był on w oczach małego dziecka. W jego opowieści łatwo dopatrzyć się młodzieńczej fascynacji ojcem przeradzającą się w szybko dorastający wstręt wobec niego.

Sztuka Tato, porusza problemy dotykającego każdego człowieka, jest lekka i przyjemna. W moim odczuciu, była po prostu historyjką otoczoną czarnym humorem, który przyjmowało się euforiami śmiechu. Do pewnego momentu byłam nawet skłonna stwierdzić, że to naprawdę dobry spektakl. Jednak, czym bliżej było końca, tym bardziej sceny wydłużały się, gra aktorska stawał nudna, a fabuła coraz bardziej niezrozumiała. Nie wiedzieć, z jakich powodów, obraz złego ojca, nagle zmienia się i Franio zaczyna deklarować wobec niego miłość bezwzględną i bezwarunkową. Model, który udało stworzyć się od początku oglądania w ułamku sekundy burzy się i zmienia. Skręca w kierunku łagodności i próby naprawienia wszystkiego, z czym widzom przyszło się zmierzyć. Na moje zmysły zadziałało to od razu w sposób negatywny, bo z łatwością wyłapałam niespójność postaci, która początkowo deklaruje chęć zabicia własnego ojca, a następnie pada mu do kolan i po raz któryś ulega utartym schematom. Ulega, temu kreowanemu przez świat modelowi idealnej, bo świętej rodziny. Warto jednak zwrócić uwagę na świetny humor, scenografię i oprawę muzyczną, bo te trzy elementy bez wątpienia podniosły rangę spektaklu, i – śmiem twierdzić znając zakończenie – że uratowały go od zguby.

Tato

Teatr Bagatela

tekst: Autor Pałyga

reżyseria: Małgorzata Bogajewska

scenografia: Dominika Skaza

muzyka/aranżacja muzyczna: Bartłomiej Woźniak

realizacja świateł: Marek Oleniacz i Małgorzata Bogajewska

obsada: Adam Szarek, Ewelina Starejki, Marcel Wiercichowski, Wojciech Leonowicz, Przemysław Branny, Patryk Kośnicki, Tomasz Lipiński

Tajemnice miasteczka na „K”, albo na „S”, położonego u podnóża kopalni górniczej, opowie miejscowy Głupek (Michał Bałaga) o szpotawej nodze. Jego historia będzie pełna niewiary, niemiłości i beznadziei. Będzie historią o kobietach, którym żyć przyszło w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Głupek, obserwując otaczającą go przestrzeń i podsłuchując miejscowych plotek snuje opowieść (nie wiedzieć czy prawdziwą) o dwudziestojednoletniej dziewczynie, która zachodzi w niechcianą ciąże. Całe miasteczko na siłę próbuje wymusić na niej urodzenie dziecka. Nie przyjmuje do wiadomości, że może być inaczej. Już samo słowo aborcja napawa lokalną społeczeństwo grozą, dlatego ani razu nie pojawia się w spektaklu. Jego miejsce zajmują czytelne dla wszystkich metafory i porównania. W tym świecie nikt, nie ma wyboru. Postępować należy pod czyjeś dyktando. Tak jak postępuje większość. Córka Sztyngara (Edyta Ostojak) staje do niemej walki z całym miasteczkiem. Nie dostosowuje się do panujących reguł, tylko trzymając gdzieś na uboczu, postępuje według własnego przeczucia. Najgorzej jak nie masz wyboru – pada w kierunku młodej dziewczyny z ust bohaterek spektaklu, które na siłę próbują pozostawić ją bosą na scenie. Ta jednak wyrywa się z ograniczeń i tryumfalnie w zakończeniu spektaklu ubiera buty, które są symbolem jej własnego zwycięstwa.

Obraz kobiety w spektaklu Koń, kobieta i kanarek jest skrajny i bardzo brutalny. To one wychowane w wierze i miłości mają stawać się matkami, żonami, które poza własnym domem nie mają prawa egzystować. Wychowują. Piorą. Sprzątają. Prasują. Gotują. Działają na każdym z możliwych poziomów, a mimo to, w oczach mężczyzn ciągle czegoś im brakuje. Są poniżane, gnębione i bite, co staje się ich codziennością, ale one z pokorą ją przyjmują. Nie próbują uciekać ani niczego zmieniać. Poddają się. Klękają na kolana przed swoimi mężami, powtarzające utarte przez lata formułki. Przepraszają za coś, czego nie zrobiły. Błagają o przebaczenie w kwestiach, o których nie mają pojęcia. Robią wszystko, żeby tylko nie zostać poniżonymi.

One. Kobiety naznaczone. Przez los, przez życie. Przemykają gdzieś między światem marzeń i światem brutalności. Żyją z dala od własnego „ja” i własnych pragnień, jakby ktoś od samego początku oddzielił je od miejsca ewakuacyjnego odbierając możliwość ratunku. Wszystkie kobiety pojawiających się w spektaklu mają zabronione żyć w enklawie radości i szczęścia, a ich jedyny cel nastawiony ma być na zaspokojenie potrzeb mężczyzn. Mąż Córki Sztyngara (Piotr Żurawski) z pełną dosadnością porównuje kobietę do suki, oddanej panu. Słowa bohatera są świadome, a płynące z nich poczucie własnej racji przedstawia kobietę, jako produkt, w rękach mężczyzny, który należy zdegradować i unicestwić. Taki obraz uciemiężonej kobiety razi nierównością, jaką mają one w oczach mężczyzn. Cienka linia, po której przyszło im stąpać staje się przekleństwem. A każdy niewłaściwy krok jest zauważony i wytknięty. Tak, aby one pamiętały. Aby do końca swoich dni nie zapomniały, że kobieta jest istotą niepotrzebną, niekochaną, nieudolną. Istotą, której byt wyznaczają mężczyźni.

Zaraz naprzeciw nich staje ksiądz i cała hierarchia kościelna, obnażona z absurdalności swojego świętego świata. Wierni – tym razem nie tylko kobiety – klękają przed kapłanem pokazując swoje poddaństwo przed nim. Wynoszą księdza na piedestał, żeby tylko z ambony pobłogosławił ich jakimś świętym sakramentem. Sakralizują kościół. Płacą na jego utrzymanie, chociaż nie mają z czego. Dokładają się do budowy monstrualnego posągu Świętej Barbary, który nie wiedzieć czemu, ma rozsławić miasteczka na „K”, albo na „S” pod względem religijności – tak na pokaz. Cała instytucja Domu Bożego obdzierana jest z kolejnych warstw, jawiąc się w najgorszej swej postaci, jako hierarchia, w której poza pieniądzem i władzą nie liczy się nic. A wierni – zagorzali fanatycy – to jakaś sekta, ślepo wierząca w życie wieczne i zbawienie.

Całość spektaklu umieszczona w podzielonej na trzy części scenografii oddziela jednocześnie każdą z poszczególnych grup tworząc własną hierarchię władzy: kościół, kuchnia i dziecko. Jednocześnie stanowiąc wyjście do całej fabuły spektaklu. Ten karykaturalny obraz świata, w którym przyszło żyć nie tylko mieszkańcom znanego miasteczka, ale również i odbiorcom w zakończeniu staje się alegorią Ostatniej Wieczerzy. Wszyscy bohaterowie zebrani wokół jednego stołu pod przewodnictwem księdza-przeor z biskupimi butami, w sposób prześmiewczy demonstrują stosunek do religijnego świata. Wyostrzają pojęcie „wiary”. Coraz częściej niechcianej, bo zamkniętej na zmieniające się potrzeby świata. Ta Ostatnia Wieczerza, która w pojęciu kościoła przynosić powinna ratunek, tutaj kończy się wybuchem bomby atomowej, z której obronną ręką wychodzi tylko, ta, która walczyć postanowiła z narzuconymi prawami, ustawami i regułami.

Koń, kobieta i kanarek

Teatr Zagłębia

reżyseria: Remigiusz Brzyk

dramaturgia: Tomasz Śpiewak

scenografia: Remigiusz Brzyk, Iga Słupska, Szymon Szewczyk

kostiumy: Iga Słupska

opracowanie muzyczne: Maciej Midor

obsada: Agnieszka Bieńkowska Maria Bieńkowska, Beata Deutschman, Dorota Ignatjew, Edyta Ostojak, Małgorzata Sadowska, Michał Bałaga, Aleksander Blitek, Piotr Bułka, Grzegorz Kwas, Zbigniew Leraczyk, Wojciech Leśniak, Tomasz Muszyński, Piotr Żurawski