Historia Abbi Patrixa nie stała w miejscu, mimo że tytuł dla przekory sugeruje iż taka ta podróż powinna być. Podróże w miejscu były barwną mieszanką różnych stylów i metod opowiadania. Były czymś w rodzaju gawędy dobrze znanej z codziennego życia. I chociaż nie zapomniano w niej o różnych stworach i mniejszych stworkach, elfach i innych niezwykłych zwierzątkach to w głównej mierze była to opowieść o samym gawędziarzu. Bo korzystając z własnych wspomnień przytaczał opowieści, które w jego życiu były i wciąż są ważne. Nie szczędził się w tych słowach. Nie szczędził kolorów tym historiom. Tylko z lekkością i humorem pokazywał jak interesujące może być życie każdego z nas, na podstawie własnych przeżyć. Wystarczy tylko uwierzyć, że to co nas spotyka bądź interesuje jest czymś w rodzaju bajki, a nie tylko anegdoty. W to wierzył sam Patrix i tę silną wiarę chciał przekazać nam.

I stało się tak, że ten francuski artysta tak namieszał w czasoprzestrzeni, że w pewnym momencie nie wiadomym było czy dana opowieść działa się kiedyś, dzieje się teraz, a może jest tylko wymysłem w głowie samego gawędziarza. I nie raz sam opowiadający przyłapał swoich słuchaczy na tych drobnych pomyłkach. Robił to jednak z czystej dobroci, aby dać wszystkim swoim odbiorcą do zrozumienia, że każde słowo może nabrać takiego wymiaru i kształtu, z jakim zostanie wypowiedziane i przekazane dalej. Stąd też sama rodziła się w nim ta wiara w moc słowa i opowieści, w to że swoimi bajkami potrafi zaczarować. Tak się działo. I tak się stało. Bo ta jego lekkość bycia i opowieści urzekała i czarowała. Niosła się po duszach jego odbiorców. Z wielkim zaciekawieniem i nutką tajemniczości.

Spektakl prezentowany w ramach 12. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Opowiadania.

/fot. Małgorzata Litwinowicz/

Na środku ciemnej sali usiądzie sam opowiadacz. Lekka struga światła będzie oświetlać jego sylwetkę. I tak stojąc przed swoim instrumentem zacznie jednocześnie grać i opowiadać. A słowa będą z niego płynąć z lekkością. Oddając odpowiedni rytm i ton snującej się historii. To będzie niezwykłe doświadczenie emocjonalne, bo chociaż usłyszymy legendę, która zapewne nigdy się nie wydarzyła, uczucia ludzi w niej występujących będą towarzyszyć również nam. To będzie również niezwykłe doświadczenie estetycznie, w którym sam opowiadający dbając o detal i szczegół oraz odpowiedni ton swojej wypowiedzi poprowadzi widza po nieznanych obszarach gawęd, bajek, legend i mitów w jednym. Na tyle, że słuchając Michela Hidenocha czułam się tak jakby ktoś zabrał mnie do czasów dzieciństwa, kiedy to z chęcią słuchałam bajek, a nawet sama ochoczo się ich domagałam.

Artysta uśpił moją (i mam nadzieję, że wszystkich) czujność, a potem bez problemu zahipnotyzował opowieścią o Minotaurze. Opowieścią dobrze przecież znaną. Opowieścią o człowieku z głową byka, którego zamknięto w labiryncie zaprojektowanym przez samego Dedala. I który pokonany zostaje przez odważnego i walecznego Tezeusza. A wszystko to dzięki pięknej Ariadnie, która oddając jego w ręce kłębek nici uratuje go przed zatraceniem w labiryncie. Tyle legendy zna większość z nas, zapewne już z czasów szkolnych i rzec można by było, że przecież ani ona interesująca, ani ciekawa. Przynajmniej na tej płaszczyźnie, którą przecież znamy. Ale Michel Hidenoch pokazał, że mit o Minotaurze sięga nie tylko historii Tezeusza, lecz przede wszystkim jest historią króla Minosa i jego dziejów. Bo przecież to za przyczyną tego człowieka powstała legenda o Minotaurze. A nasz gawędziarz sprawi, że zakres naszego postrzegania zmieni się diametralnie. I poznamy dotąd nieznane nam rejony.

Spektakl prezentowany w ramach 12. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Opowiadania.

/fot. fb.com/festiwalopowiadania/

Łatwym do przewidzenia stało się, że przy takiej opowieści odbiorcy usłyszą dość oderwane od rzeczywistości historie może jeszcze bardziej niż te, które powszechnie są znane z Nowego Testamentu. Na tyle, że słuchając naszej opowiadaczki, zapis z apokryfów nabrał wymiarów magicznych. Bajkowych. Tak, że miało się poczucie słuchania dobrze skrojonej historii. Czuć jednak było w padających słowach, że Barbara Derlak starała się wybrać takie fragmenty z apokryfów Nowego Testamentu, które niosą jakąś ważną treść, potrafią zaciekawić i przyciągnąć uwagę – przynajmniej na jakiś czas. I tak, słuchają tej opowieści i muzyki jaką na scenie tworzył Sebastian Wielądek, a raczej kilku opowieści połączonych jedną główną myślą, wszystko zaczęło układać się w jak najlepszym porządku.

Lecz, aby urozmaicić tę opowieść, a swojego słuchacza spróbować jeszcze zaskoczyć aktorka raz na jakiś czas przerywała swoją opowieść i ubarwiając ją piosenkami dodawała do niej szczyptę tajemniczości, czym zapewne zaciekawiała widzów. A to, że wokalistka zespołu Chłopcy kontra Basia ma dobry głos wiadomo nie od dziś. Dlatego też utwory te stały się idealnym ubarwieniem toczącej się historii. W pewnym jednak momencie coś pękło, coś się popsuło, coś poszło nie takim rytmem jak powinno i tak opowieść o narodzinach Jezusa stała się przerysowaną opowiastką, którą osoba opowiadająca próbuje ubarwić na siłę. Dodać swoim słowom większej powagi, ważności. Na tyle, że wtedy nawet muzyka na żywo wydała się stracić swój sens, a historia z apokryfów powoli umierać i nudzić.

*Spektakl prezentowany podczas 12. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Opowiadania.