AFISZ TEATRALNY: Teatr M.I.S.T.

Żabka, reż. Stanisław Michno

Nie byłoby tego spektaklu gdyby nie ona. Zaproszona do współpracy przez Stanisława Michno, Bożena Gałczyńska-Szurek napisała krótką komedie kryminalną. Wykorzystując swoje pisarskie umiejętności zadebiutowała przed szerszym gronem publiczności sztuką zabawną i pełną dobrego humoru. Żabka okazała się być niemałym show, podczas którego widzowie płakali ze śmiechu

Jak w lustrze, w swoich pacjentach przegląda się lekarz psychiatrii Maks Żabczyński (Kuba Kosiniak). To właśnie odwiedzający go ludzie stali się jego odbiciem, sobowtórami nieustannie przypominającymi, jakim nieszczęśnikiem (czyt. nieudacznikiem) on jest. Udzielający rad innym, sam nie może poradzić sobie z własnym życiem. Niekończące się telefony od mamusi, rozwód z żoną, życie samotnika i alkohol taki mix utrapień serwuje widzom ten znany na „dzielni” doktor. W swoim gabinecie jest królem. Najważniejszym w bandzie pacjentów wodzem. Udziela rad, które o pożałowanie proszą, a nie wyrwanie z dręczącej choroby. Mimo to, wszyscy go chwalą, podziwiają jego dzielność i odwagę. Podziwiają go, chociaż on sam do końca nie wie za co. Ale odwrotu nie ma, ksywka „Gladiator” przywarła do niego. Lecz to nie o męstwo tutaj chodzi, tylko o los na jaki skazany jest walczący na arenie niewolnik. Śmierć i to dosłownie ukrywa się w każdym zakamarku kupionego za półdarmo lokum. Pod białą farbą ścian zamalowano sekrety. Reszta wystroju pozostała jak wtedy, gdy „to” się stało. Cała tajemnica nieowiana nutką tajemniczości jest wszystkim dobrze znana, może poza samym zainteresowanym.

Na scenie panuje spokój, dystans i luzik. Aktorzy podobnie jak ich postacie wyolbrzymiają swoje cechy i postawy. Są zbyt wyraziści i zbyt ekspresywni. Demonstrują wady i zalety na każdym kroku, podkreślając je podwójną linią. W tym przypadku to jednak na plus, bo stają się oni jeszcze bardziej komiczni. To sprawia, że nie sposób przejść obok bohaterów obojętnie, a nawet kogoś pominąć. Wszyscy są pierwszoplanowi i wszyscy są „gwiazdami”. Racjonalne myślenie zostaje wyłączone na czas trwania sztuki. Publiczność głośno się śmieje odnajdując w przedstawionych postaciach znane z własnego życia sytuacje. I to sprawia, że śmieje się jeszcze głośniej.

Te podpatrzone z naszej codzienności opowieści w sposób karykaturalny przeniesione zostały na grunt sceny teatralnej. Pojawiające się w spektaklu w reżyserii Stanisława Michno postacie tworzą historie różnorodne, przeganiające się w swoich dziwnych przypadkach. Nie ma pokornych ludzi, którzy do psychiatry przychodzą poleżeć na słynnej sofie, są tylko pacjenci z problemami rodzinnymi, które ciągną się za nimi, zbliżając do depresji i napadów lękowych. Lista kuracjuszy chociaż niedługa to bardzo efektowna: Alojzy Chwiejny (Marek Wolny) podejrzewa żonę o zdradę, która pół roku wcześniej wyrzuciła go z małżeńskiej sypialni; Izabella Szalona (Zinajda Zagner) jak samo nazwisko wskazuje, to zwariowana sześćdziesięcioparoletnia kobieta, której ulubionym hobby jest podglądanie nagich ciał mężczyzn. I w końcu Jerzy (zwany Januszem) Niezguła (Wojciech Michno) – ten to dopiero ma przechlapane – zapatrzony w swoją mamunię zgadza się, żeby ta wybrała mu żonę, pojawia się jednak problem, bo dorosły mężczyzna ma inną wizję swojej kandydatki. Złote rady doktora Żabczyńskiego okazują się mieć skutek odwrotny od zamierzonego. Przychodzący do niego pacjenci (podobnie jak on sam) przegrywają terapie, która odmienić miała ich życie. Jak mówi jeden z pacjentów karymy nie zmienisz, pechowiec pechowcem, a szczęśliwiec szczęśliwcem zostanie.

Zapakowany do pudełka i obtoczony pięknym papierem spektakl przyjęty został z należytym mu uznaniem. W ramy farsy wpisał się wzorowo. Doceniam również starania Jakuba Czerskiego, studenta Akademii Muzycznej w Poznaniu, który oprawił spektakl muzycznie. Skomponowane przez niego utwory bez najmniejszych wątpliwości z kryminałami filmowymi się kojarzyły i do sztuki mniej lub bardziej pasowały. Czasami efekt był jednak przesadny, a dźwięki nie mając chwilowego odpoczynku mieszały się ze sobą. Ale to tylko drobny szczegół nie umniejszający temu, co zobaczyć i usłyszeć można w spektaklu.

Żabka

Teatr M.I.S.T

Centrum Sztuki Współczesnej Solvay

tekst: Bożena Gałczyńska-Szurek

reżyseria: Stanisław Michno

muzyka: Jakub Czerski

obsada: Kuba Kosiniak, Marek Wolny, Zinajda Zagner, Wojciech Michno

Czytaj więcej

Udostępnij |

Aktor według Tadeusza Kantora, reż. Stanisław Michno

Kraków 11:03

Z publicznością niewielką, bo paroosobową przyszło obejrzeć mi spektakl Aktor według Tadeusza Kantora. Tytuł brzmiał zachęcająco. Fabuła, którą wymyśliłam sobie po części sama, też. Wspomnienie współpracy z wielkim mistrzem mogło być tym, które warto zobaczyć na scenie. Ale kiedy światła zgasły i monodram rozpoczęto to już wtedy wiedziałam, że ciekawie nie będzie. I nie tylko dlatego, że krzesło było niewygodne

Napisanie tej recenzji nie przyszło mi łatwo. Próbowałam kilka razy, zawsze z takim samym skutkiem. To było moje największe wyzwanie ostatnich czasów, które z każdym podejściem kończyło się fiaskiem. Ale rękawice zostały rzucone i odwrotu być nie może. Więc z postanowieniem większym niż można sobie wyobrazić zabrałam się w końcu do opowiedzenia historii czegoś, czego opowiedzieć się nie da. A już na pewno nie tak. Bo o czym tutaj napisać? O trwającym niecałą godzinę monodramie, którego fabuła oparta była na jakimś dawnym wspomnieniu? I nie ważne, kto był sprawcą tego wydarzenia z przeszłości, bo podane w takiej formie nie zachwyciło ani na moment. Oglądanie spektaklu było raczej balastem ciężkim do udźwignięcia.

Stanisław Michno reżyser spektaklu Aktor według Tadeusza Kantora obsadził siebie w roli głównej, dając tym samym sygnał widzom, że to właśnie on będzie punktem centralnym i sprawcą wszystkiego. Wspominając historię prób do spektaklu, podczas których współpracował z Tadeuszem Kantorem przedstawił w (zaledwie) małym fragmencie zmagania, z jakimi przyszło zmierzyć się aktorom pracującym z tym wybitnym artystą. Przedstawiając równocześnie swoją drogę do odkrycia własnego „ja” w teatrze i poza nim. Wielu przegrywało tę walkę i odchodziło, bo chociaż być u Kantora było rzeczą wielką to niektórzy po prostu nie dawali rady. Samemu reżyserowi udało się aż cztery lata współpracować (i wytrzymać) z mistrzem. Taki sukces mógł wart być monodramu, z jednym ale: gdyby zamiast jednego wspomnienia było ich cztery razy więcej.

Ciężko skupiało się uwagę na scenie, kiedy fabuła, mimo że ciekawa nie zachwycała i nie porywała. Była zbyt monotonna, mało charyzmatyczna i bardzo rozwleczona w czasie. Końca nie widać było historii, którą można było zamknąć (i to ze stu procentową satysfakcją) w piętnastu minutach. Mówiąc najprościej: było nudno. A scenografia – słabo oświetlona, składająca się z jednego krzesła pogłębiała jeszcze bardziej wrażenie tej nudności. I jedyne, co wyryło się w mojej pamięci to dwa krótkie sformułowania: Kantor żądał od aktora prawdy oraz […] skomplikowany człowiek, ale wielki artysta i tyle by było tego monodramu.

Aktor według Tadeusza Kantora
Teatr M.I.S.T.
scenariusz, reżyseria i wykonanie: Stanisław Michno

Czytaj więcej

Udostępnij |

Antygona, reż. Stanisław Michno

Kraków 00:33

Reżyser Stanisław Michno do pracy nad swoim nowym spektaklem zaprosił: Grzegorza Steca - krakowskiego malarza i poetę oraz Jakuba Zielina - muzyka. Efekty ich wspólnej pracy można zobaczyć w najnowszym spektaklu Teatru M.I.S.T. Antygona

/fot. Grzegorz Stec/

Antygona w reżyserii Stanisława Michno jest kolejnym spektaklem z okazji 20-lecia istnienia Teatru MI.S.T. Tym razem premiera sztuki została połączona z wernisażem wystawy obrazów Grzegorza Steca i występem muzycznym Jakuba Zieliny. Obaj panowie zaangażowani byli w tworzenie sztuki.

Historię Antygony zna albo powinien znać każdy. Pochodząca z „przeklętego” rodu Labdakidów dziewczyna sprzeciwia się woli króla i własnymi rękami grzebie brata, który został uznany za zdrajcę kraju. Zdeterminowana, odważna i wojownicza Antygona (Beata Śliwińska) nie boi się niczego, nikt ani nic nie jest w stanie powstrzymać jej przed oddaniem czci zmarłemu bratu, nawet śmierć. Dziewczyna bez chwili wahania dokonuje tego heroicznego czynu, budzący tym samym współczucie siostry Ismeny (Sylwia Chludzińska-Garbowicz), która kobietą słabej wiary jest i ani myśli sprzeciwiać się rozkazom Kreona, aby potem zginąć.

Na rozwiązanie akcji długo czekać nie było trzeba. W ciągu symbolicznych „5 minut” wyjaśnia się wszystko. Strażnik przyprowadza przed oblicze władcy kraju Antygonę, którą przyłapał na gorącym uczynku. A skoro wszystko zostało już wyjaśnione Kreonowi (Jakub Kosiniak) nie pozostaje nic innego jak skazać dziewczynę na śmierć. Robi to z takim samym „zapałem”, z jakim ona podjęła decyzję o godnym pochowaniu brata. To jednak nie koniec historii, bo Kreon coś sobie z „życiem” nie radzi. Ciągle widzimy jak jego sumieniem targają różne wątpliwości. Zabić czy nie zabić – oto jest pytanie. Władca Teb sam już nie wie, co powinien zrobić, jak zachować się w danej sytuacji, dlatego prosi o pomoc przewodniczkę chóru (Zinajda Zagner). Czegoż jednak ten nieszczęśnik może od niej oczekiwać skoro nawet jego własny syn Hajmon (Filip Warot) nie jest w stanie namówić go do zmiany decyzji. Utarczki między „dobrym, a złym Kreonem” ciągną się przez cały czas trwania spektaklu. Ostatecznie na nic się to wszystko zdaje i śmierć odnosi zwycięstwo, ale oprócz życia Antygony zabiera też życie innych osób.

Skoro już wiadomo, „o czym było” to pora powiedzieć o najważniejszym „elemencie” całego spektaklu – o scenografii, która była tutaj majstersztykiem. I zapewne gdyby nie ona to spektakl nie wzbudziłby większego zainteresowania.

Chyba nie ma drugiej osoby, która tak jak ja „bardzo” się sztuką nie interesuje. Ale gdy tylko przekroczyłam próg pomieszczenia, w którym odbywał się wernisaż obrazów Grzegorza Steca to doznałam szoku. Jego obrazy były wspaniałe! Przykuwały uwagę stylem i techniką wykonania. Ich tematyka w głównej mierze oparta była na wątkach mitologicznych i biblijnych – Literaturo Staropolska, czemuż Ty mnie tak prześladujesz?

Początkowo może się wydawać, że obrazy te ze spektaklem niewiele mają wspólnego, nic bardziej mylnego. To właśnie one stały się jednym z elementów scenografii. I przez cały czas trwania Antygony wyświetlane były na projektorze. Oprócz tego multimedialnego projektu na scenie nie zobaczymy praktycznie nic. Ale to „nic” ma bardzo pozytywny wydźwięki. Scena została przygotowana w sposób bardzo minimalistyczny, tak jak na tę sztukę przystało. Na środku sceny znajdował się duży kamień, a po bokach wisiały połowy kamiennych słupów, które wyglądały na bardzo zniszczone.

Przy całej tej scenografii maluje się jeszcze zabieg, który został pokazany w zakończeniu spektaklu. Kiedy na scenie pozostaje sam Kreon, rozpaczający nad losem swoim i swoich bliskich. I kiedy wszystkie światła i oczy widzów zwrócone są w jego kierunku daje słyszeć się jakiś dziwny szelest. Okazuje się, że „podłoga” (jakaś taka plandeka) zaczyna się zsuwać, zmniejszać, kurczyć, co kto woli. Widok niesamowity. I chociażbym bardzo próbowała to opisać to nie jestem w stanie. Temu wyzwaniu nie podołam.

Ale nie samą scenografią żyje spektakl, gdzieś musi być miejsce dla aktora. Chociaż aktorzy – cóż – raz lepiej, raz gorzej. Jakub Kosiniak grający Kreona spisał się najlepiej z całej obsady. Teraz mówię tak, a rozpoczynając oglądanie spektaklu od razu spisałam go na straty, bo wydawał mi się sztuczny i nienaturalny w swojej postaci. Szybko jednak przekonałam się, że z minuty na minutę grał coraz lepiej. Aktorki wcielające się w rolę Antygony i Ismeny bez większych rewelacji. Ja w nich nie wyczuwałam postaci, które grały i one chyba też tego nie czuły.

Obok głównych bohaterów ważną rolę w spektaklu pełnił chór (Karolina Magiera, Dominika Zielińska, Tomasz Pilch i Zinajda Zagner). Za każdym razem, gdy tylko wychodzili do publiczności to razem z nimi pojawiały się też inne „czarne postacie” z maskami tragicznym, które były przez nich trzymane. Ten czteroosobowy „team” nie pozwolił na monotonię w sztuce, dodał jej dynamizmu i efektywności. Było tragiczny, moralizatorski, a zarazem interesujący i budzący zachwyt.

I wreszcie przyszła kolej na stroje. One też niezłe „show” w Antygonie zrobiły. Większość z nich była w ciemnych kolorach, tylko strój Antygony i Ismeny wyróżniał się, jako tych dziewczyn czystych i prawych. Za to Kreona swoją stylizacją wygrałby z niejedną bloggerką modową. Miał na sobie długą czarną pelerynę zrobioną z foliowych reklamówek, buty a la glany i maskę z folii aluminiowej na połowie twarzy. W idealne sposób odzwierciedlała ona dwoistość natury władcy Teb, który z jednej strony grał mężczyznę twardego i surowego, a z drugiej był kochającym mężem, ojcem i w głębi duszy dobrym człowiekiem.

Oglądałam Antygonę z wielkim zaciekawieniem, ale miałam też momenty kryzysu. Wiedziałam, co będzie dalej, jak będzie wyglądać zakończenie i tylko odliczałam minuty do „efektów” końcowych. Może nie byłam uważnym widzem przez cały spektakl, ale sztukę do złych zaliczyć nie mogę – było „fanie”. Po prostu jak dla mnie nie było żadnych zwrotów akcji czy szalonych wypadków, które dodają tego wigoru. Było po prostu tak jak chciałby to przedstawić Sofokles – antycznie.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Dziennik duszy Jana XXIII, reż. Stanisław Michno

Kraków 00:41

Wielkich nadziei nikt wokół niego nie roztaczał. Sądzono, że w roli papieża debiutować będzie tymczasowo. I chociaż jego pontyfikat nie trwał długo to zdążył zostawić po sobie trwały ślad w historii Kościoła. „Dobry Papież”, czyli Jan XXIII po dziś dzień słynie ze swojej skromności i dobroci. Jednak gdzieś wokół tej całej otoczki „świętości” istniał jeszcze człowiek zwykły, człowiek taki jak każdy z nas. I to właśnie takim możemy go poznać w spektaklu w reżyserii Stanisław Michno Dziennik Duszy Jana XXIII

Publiczności nie brakowało (chyba każdy był ciekaw postaci Jana XXIII). Ja sama z niecierpliwością i przerażeniem jednocześnie czekałam na to, co zobaczę. Myślałam, że nic mnie nie zainteresuje, a zainteresowało. Myślałam, że będzie nieciekawie, a było ciekawie. Myślałam, że będzie nudno, a było zupełnie odwrotnie.

Bo ze mną to jest tak: kiedy decyduje się na jakiś spektakl to staram się dowiedzieć o nim coś nie coś, żeby nie powiedzieć, że wszystko. Czasami wystarczy chwila i pod wpływem przeczytanego opisu wybieram właśnie taką, a nie inną sztukę. Nie będę ukrywać, że bywają i takie dni, kiedy przekonuje mnie reżyser, aktor czy sam tytuł. Ale do rzeczy, bo nie o moje życiowe wywody tutaj chodzi…

Na spektakl Dziennik duszy Jana XXIII trafiłam trochę z przypadku, trochę ze szczęścia nie mając „zielonego” pojęcia, co oglądać będę. I chociaż do kościoła i wszystkich „tych” spraw jest mi dalej niż bliżej to spektakl (co dziwić może) bardzo mnie zaciekawił. Wreszcie nie słuchałam o tym jak to „świętym jest być super”, tylko przed moimi oczyma roztaczał się obraz papieża, jako zwykłego człowieka, który też miewał te gorsze i te lepsze chwile.

Scena głównie przeznaczona była dla Stanisława Michno, który wcielił się w rolę Jana XXIII oraz dla dwóch dziewczynek: Marysi Jazgar i Julki Micho, które co jakiś czas zapobiegając skutecznie monotonii spektaklu śpiewały piosenki o tematyce religijnej. I niech Was nie zmyli rola, bo nikt po scenie w sutannie czy habicie nie biegał. Dziewczyny miały na sobie najprostsze stroje coś w stylu „a la sukienki”, a główny bohater spektaklu ubrany był w jakieś tam spodnie, jakąś tam kurtkę, a przez ramie przewieszony miał plecak. Przez tę „stylizację” od razu wyobraziłam sobie Jana XXIII, jako podróżnika, który nie boi się zmian, a wręcz sam chce tym zmianom wychodzić naprzeciw. Wyobraziłam sobie człowieka, który podąża swoją drogą w poszukiwaniu kogoś lub czegoś i duchownego, który do czegoś w życiu dąży i nie odpuści nigdy.

O samym życiorysie papieża Jana XXIII publiczność mogła dowiedzieć się wiele, ale nie to tutaj było punktem najważniejszym. Bo oprócz wątków biograficznych w spektaklu usłyszymy również wiele zabawnych czy smutnych anegdot z życia Jana XXIII. Najbardziej w pamięci utkwiły mi dwie historie. Pierwsza o kadzielnicy, która wypadła przyszłemu papieżowi z rąk (nigdy wcześniej mu się to nie zdarzyło i to on zawsze naśmiewał się z kogoś, komu zdarzył się taki incydent, a teraz sam stał się pośmiewiskiem); druga natomiast to historia o „kłótniach” z wikarym, podczas których z Jana XXIII wychodziła prawdziwa natura. Po tych anegdotach uważnie sprawdzam reakcję ludzi – jestem ciekawa jak na takie historię reagują inni, bo może przyszli na spektakl w jakimś innych celu, o „cudach” posłuchać czy coś. Ku mojemu zdziwieniu na twarzach ludzi pojawił się uśmiech i to wcale nie mały. Ich uwagę przykuła ta „normalność” i tej „normalności” domagali się jej więcej.

Dziennik Jana XXIII miał nigdy nie zobaczyć „światła dziennego”, ale dzięki księdzu Louisowi Capovilla zobaczył. Te pisane od czternastego roku życia zapiski stały się cennym źródłem znaczących myśli i życia Angelo Giuseppe Roncalli, który kilka miesięcy przed swoją śmiercią zaprzestał pisania. Przestał pisać, kiedy stał już u progu na ofiarę, na cierpienie, na śmierć. Tak jak zapiski papieża mogą być dla niektórych warte przeczytania, tak i Dziennik duszy Jana XXIII zdecydowanie obejrzany być powinien przez wielu. Bo tutaj nie chodzi o wiarę, o przekonanie do niej, o „nawracanie grzeszników”. Tutaj chodzi o coś głębszego – o dostrzeżenie „człowieka” w osobie, która zawsze przedstawiana jest, jako ta doskonała; o poznanie jego życia, jego „wyboru” i jego duszy. O popatrzenie na pewne sprawy z zupełnie innej perspektywy.

Czytaj więcej

Udostępnij |

O Teatrze M.I.S.T. opowiada aktor, reżyser i założyciel teatru Stanisław Michno

Teatr M.I.S.T. 09:18

Zaliczany do krakowskich scen alternatywnych Teatr M.I.S.T. w tym roku obchodzi swój jubileusz – to już dwadzieścia lat od powstania teatru. O jego początkach, „skomplikowanej” nazwie i premierze spektaklu Dziennik duszy Jana XXIII opowie długoletni aktor, reżyser i dyrektor Teatru Stanisław Michno

Agnieszka Kobroń: Próbowałam rozszyfrować, co kryje się pod nazwą: Teatr M.I.S.T., niestety moje poszukiwania zakończyły się fiaskiem. Nie znalazłam ani jednej informacji na ten temat, może pomoże mi pan i wyjaśni, co oznacza ta nazwa?

Stanisław Michno: M.I.S.T. to jest wieloznaczna nazwa po pierwsze związana z moim nazwiskiem i imieniem. MI odnosi się do nazwiska Michno, a ST do imienia Stanisław. Poza tym nazwa ta w języku angielskim oznacza mgiełkę, mgłę i właśnie taki teatralny klimat, jak gdyby nierzeczywistej akcji chciałbym utrzymać. Krótko mówiąc akcji, która „dzieje się we mgle”. Chodzi tutaj o pewne elementy poezji związane z dramaturgią, którą dobieramy. Chcemy, żeby nasze przedstawienia nie do końca były realistyczne, żeby zawierały pewną tajemnicę. M.I.S.T. są to też pierwsze litery naszej fundacji, która nazywa się Międzyludzkie Inspiracje Sztuką Teatralną.

Obecnie reżyseruje pan sztuki i spełnia się aktorsko. Kiedy poczuł pan, że właśnie taką drogą chciałby pójść?

Ja aktorem jestem od urodzenia. Zacząłem występować na scenie mając szesnaście lat. Pierwszą rolę zagrałem w sztuce Igraszka z diabłem i połknąłem tego bakcyla. Chciałem jak najszybciej zostać aktorem i to jak najszybciej było właśnie w Państwowym Studium Dramatycznym przy Teatrze Śląskim w Katowicach. Zostałem tam przyjęty za pierwszym podejściem. Studiowałem u Holoubka i Woźniaka. Potem się już potoczyło. Nie grałem od razu w teatrach jakiś ważnych zaczynałem od Grudziądza poprzez Olsztyn, Tarnów i w końcu Kraków.

Skoro skończył pan studia aktorskie to, co było takim impulsem, że reżyserem też pan chciał zostać?

To zaczęło się równocześnie z moją pracą aktorską. Jeszcze będąc aktorem w teatrach stałych czy repertuarowych próbowałem w tzw. małych formach.

Na polu aktorskim i reżyserskim już się pan sprawdził, dlatego zdecydował się pan na otworzenie własnego teatru? Gdzieś tam ciągle była ta chęć podejmowania nowych wyzwań?

Dlaczego otworzyłem własny teatr? Dlatego, że gdy Kantor (przyp. Tadeusz Kantor) umarł z niechęcią widziałem swoją obecność w teatrze takim tradycyjnym. Kantor zaraził nas awangardą i człowiek myślał, że też będzie tym awangardystą, ale to trochę różnie z tym bywa. Usiłowałem przenieść trochę Kantora do swojego teatru, wystawiać sztuki korzystając z elementów jego wyobraźni i z jego scenografii.

Teatr M.I.S.T. zaliczany jest do krakowskich scen alternatywnych. To według pana dobre określenie?

Prawidłowe jest, bo my nie jesteśmy stałym teatrem. Nie mamy stałej subwencji, nie mamy nawet stałej sali. Od kilku lat sceny użyczają nam: Dom Kultury Podgórze oraz Centrum Sztuki Współczesnej Solvay. Co jakiś czas nasze spektakle kameralne wystawiane są w Śródmiejskim Ośrodku Kultury.

Ale o stałej obsadzie aktorskiej możemy mówić?

Jest pewna grupa aktorów stałych, zawodowych aktorów. Ale jak Pani wiadomo ten teatr nie składa się tylko z zawodowych aktorów tylko również z utalentowanych aktorów amatorów.

W tym roku teatr świętuje okrągły jubileusz, dwadzieścia lat istnienia. Czy z tej okazji możemy spodziewać się jakiś „hucznych obchodów”?

Wystawiamy właśnie Antygonę na dwudziestolecie. Jej premiera zapowiedziana jest na 6 czerwca. Jest to taka nasza pocztówka. Do współpracy zaprosiłem wybitnego malarza Grzegorza Steca, który robi scenografię i inscenizację do naszego spektaklu. Niezwykle utalentowany człowiek. Przy tej okazji wystawia swoje obrazy. Swoją wystawę będzie również tam miała Pani Mazurkiewicz, która jest fotografikiem artystą. I w tym sensie będzie to dwudziestolecie, ale żeby była jakaś pompa wielka to nie. Ja tego nie lubię i nie potrafię tego zorganizować w ten sposób. Mamy za to ten uroczysty spektakl, w którym biorą udział wszyscy aktorzy, którzy aktualnie grali w sztukach oraz zupełnie nowi aktorzy. I tylko w takim sensie będą obchody.

Oprócz Antygony zobaczymy jeszcze jakieś inne jubileuszowe spektakle?

Spektakle, których premiery mamy już za sobą: Aktor według Kantora czy dzisiejsza premiera Dziennika duszy Jana XXIII niewątpliwie były tymi, które do obchodów jubileuszowych też się zaliczają. Jesienią będziemy kontynuować jeszcze to dwudziestolecie wznawiając stare sztuki. Wszystko to potrwa do końca roku.

Po dzisiejszej premierze Dziennika duszy Jana XXII nie daje mi spokoju jedno pytanie. Dlaczego zdecydował się pan na wyreżyserowanie spektaklu o tym właśnie papieżu?

On był pierwszy odważnym papieżem i człowiekiem, który postanowił powiedzieć prawdę o niektórych uchybieniach czy niedogodnościach występujących w Kościele. I to mówił będąc papieżem, a potem mogliśmy to zobaczyć w książce Dziennik duszy. Mnie osobiście ujęła bardzo ta prawda i wewnętrzna siła w tym człowieku. Zarówno mnie jak i adaptatora, bo ja nim nie jestem tylko zmarły już Andrzej Pisarek. Tę sztukę wspólnie wystawiliśmy w klasztorze cystersów w 1968 roku, kiedy jeszcze panował szaleńczy komunizm.

Czy dzisiejsza premiera Dziennik duszy Jana XXIII różni się od tej z 1968 roku?

Wtedy to był monodram teraz to nieco zmodyfikowałem. Zaangażowałem więcej osób, zmodyfikowałem inscenizację. Teraz przez te młode dziewczyny, które występują dominuje tutaj myśl pewnej niewinności czy świeżości. Natomiast starość stała się tutaj pewnym elementem rozpamiętywania młodości oraz prośbą o czystość w Kościele.

Co chciał pan pokazać swoim widzom przez postać Jana XXIII?

W tym zalewie i dążeniu do komediowego repertuaru, który szaleje na scenach, a na który większość ludzi chodzi oraz wobec tego chłamu, który panuje niejednokrotnie w różnych miejscach – te tańce na lodzie, pod wodą i na ziemi i w powietrzu – chciałem przypomnieć, że człowiek jest istotą duchową posiadającą wrażliwość. Ma w sobie dobroć, a papież Jan XXIII zarażał nas swoim dobrem i swoją duchowością. Nawołuje do tego, żeby pamiętać o tych wartościach, które człowiek nosi w sobie, ma w sobie, bo potem właśnie przez te chłamy to wszystko zanika. I człowiek staje się takim publicznym zwierzęciem, którego obchodzi tylko komputer i jakaś najnowsza technologia. Podczas kiedy człowiek to taki mechanizm uduchowiony.

Czyli możemy powiedzieć, że przez Jana XXIII odniósł się pan do obecnych działań/wydarzeń w kościele?

Tak, tak, oczywiście i z radością to cytowałem właśnie tutaj na scenie. Kościół ma łagodzić, a nie konfliktować. Kościół powinien nawoływać do miłości i wybaczania, a nie do konfliktów, bo to, co dzieje się teraz na świecie to ciągłe konflikty. I ten konflikt niestety przenosi się też do kościoła. A Kościół ma być wzorcem.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Pages

Żabka, reż. Stanisław Michno

Aktor według Tadeusza Kantora, reż. Stanisław Michno

Antygona, reż. Stanisław Michno

Reżyser Stanisław Michno do pracy nad swoim nowym spektaklem zaprosił: Grzegorza Steca - krakowskiego malarza i poetę oraz Jakuba Zielina - muzyka. Efekty ich wspólnej pracy można zobaczyć w najnowszym spektaklu Teatru M.I.S.T. Antygona

Dziennik duszy Jana XXIII, reż. Stanisław Michno

O Teatrze M.I.S.T. opowiada aktor, reżyser i założyciel teatru Stanisław Michno

Autor: Agnieszka Kobroń

Śledź mnie

Popularne posty

Partnerzy

FACEBOOK

YOU TUBE

Twitter