AFISZ TEATRALNY: Festiwal Nowe Epifanie

Goście Wieczerzy Pańskiej, reż. Tomasz Fryzeł

W ramach festiwalu Nowe Epifanie na scenie Nowego Teatru oglądać możemy spektakl Goście Wieczerzy Pańskiej na podstawie filmu Ingmara Bergmana, o tym samym tytule. Spektakl w reżyserii Tomasza Fryzeła jest konfrontacją z niewiarą w Boga, metafizycznym rozważaniem nad tym w którą stronę człowiek powinien podążać, gdzie szukać ukojenia własnych problemów i w końcu jak odnaleźć się w codzienności. To sztuka przepełniona wieloma rozterkami, bólem który ciężko zwalczyć, szukająca lekarstwa na wypełnienie pustki, która człowieka wypełnia. Opowieść o straconych uczuciach i nadziei

/fot. Klaudyna Schubert/

Zaczniemy dość przewrotnie, bo od nabożeństwa które na dobrych kilka minut zdominuje scenę. W tym czasie mamy chwilę, aby bliżej poznać bohaterów spektaklu, wsłuchać się w ich cicho wypowiadane modlitwy, skupić na postawach czy wyrazie twarzy. Już wtedy dostajemy pewnego rodzaju ogląd na przedstawiane postacie, widzimy że coś tutaj jest nie tak. Słowa modlitwy więzną im w gardle i nie są wypowiadane jednocześnie, jakby każdy z nich potrzebował chwili na zastanowienie czy wierzy w to, co mówi. Po tym krótkim wstępie przychodzi czas na przestawienie bohaterów. Marta (Małgorzata Hajewska-Krzysztofik) to dojrzała (i jak sama o sobie mówi) wiejska nauczycielka, ateistka z kochającego domu, kobieta której odebrano szansę na miłość. Dlatego decyduje się wysłać list z wyznaniem uczuć do Tomasa (Mariusz Bonaszewski), lokalnego pastora.

Tomas z kolei, mimo sprawowanej funkcji przechodzi silny kryzys wiary. Jest postacią, która ma w sobie najwięcej pęknięć. Z jednej strony wie, że na pytania swoich wiernych powinien odpowiadać naukami Boga, z drugiej ma silną blokadę której nie jest w stanie przezwyciężyć. Pozostawiony sam sobie bije się z własnymi myślami, decyzjami i losem, który go czeka. Styka się z pozostałymi bohaterami w całkowitym rozedrganiu, próbując i nie dając rady. Jonas (Marek Kalita), od jakiego czasy myśli wyłącznie o odebraniu sobie życia. Ostatkiem sił szuka jeszcze ratunku, dla dobra żony i dzieci. Mimo, że w tym spektaklu jest go najmniej, jego historia najbardziej przygniata. Algot (Wojciech Kalarus), kościelny który cierpi na problemy z kręgosłupem. Swoje męki próbuje zagłuszyć czytając Ewangelie, szukając jakiegoś większego sensu nad życiem które wiedzie.

Z każdym słowem bohaterów upewniamy się tylko, że życie wystawiło ich na ciężką próbę, a oni pogubili się we własnych pragnieniach i samotności. Mówią o swoich problemach głośno, jednak to, co ich trapi najbardziej zostaje niewypowiedziane. Tego powinniśmy doszukiwać się między słowami. Dlatego też to, co dostajemy ze sceny potrafi mocno przeszywać widownie, bywa że i uwierać. Bo nie jest to spektakl najłatwiejszy w odbiorze. Pozbawiony akcji, w przeszywającej pustce scenografii skupia się wyłącznie na bohaterach i wypowiadanych przez nich słowach. Poznajemy ich historię od środka i tylko do pewnego momentu, całość musimy układać z fragmentów, które to dzieło nam przynosi. A te fragmenty nie są łatwe, bo mierzymy się tutaj z chorobami, odrzuceniem i totalnym pogubieniem. Losy tych ludzi zaś przeplatają się i łączą w osobie pastora. Zostaje on postawiony na środku sceny, jako ten który powinien dodawać otuchy swoją wiarą i ten który tę wiarę zatracił. Dlatego też wiara i jej brak stają się tutaj odskocznią do zupełnie innych tematów. Do próby zaspokojenia własnej samotności, tego poczucia że przecież coś gdzieś nas jeszcze czeka, że życie to tylko kolejny etap. Do próby odnalezienia się i odpuszczenia.

Tomasz Fryzeł stworzył na scenie dzieło, które w sposób umiejętny porusza największy problem współczesnego świata – poczucie pustki. Niby mamy wszystko, wszędzie możemy być, wiele osiągnąć i gdzieś dojść, jednak tutaj pojawia się wciąż jedno pytanie jak wyzbyć się tej pustki, która mimo wszystko nas przepełnia. Skąd wziąć na to siłę, jak żyć w społeczeństwie które tak wiele skrywa i tak mało mówi. Spektakl Goście Wieczerzy Pańskiej nie daje żadnych odpowiedzi na pojawiające się rozterki, nawet ich nie szuka, jest nastawiony na bohaterów i ich odczuwanie. To wszystko jednak dobrze współgra i daje nam pokaz niesamowitego aktorstwa, które w ciszy rozgrywa swój piękny, ale też bolesny pokaz. Aktorzy idealnie wtapiają się w tę jakże trudną scenografię, która pokryta jest wyłącznie białym płótnem (to co zaś na niej wyjątkowe zadzieje się dzięki reżyserii światła). Ta scenografia staje się po prostu czyśćcem, w którym można rozważyć własny los. Złapać chwilę oddechu na dalsze życia znoje.

/fot. Klaudyna Schubert/

Goście Wieczerzy Pańskiej

Nowy Teatr

na podstawie: Goście Wieczerzy Pańskiej Ingmara Bergmana

tłumaczenie: Alicja Karwas

reżyseria: Tomasz Fryzeł

adaptacja i dramaturgia: Piotr Froń

asystentka dramaturga: Marianna Cieślak

scenografia i kostiumy: Anna Oramus

muzyka: Nikodem Dybiński

reżyseria świateł: Klaudyna Schubert

produkcja: Anna Skała

identyfikacja graficzna: Studio Hekla

obsada: Mariusz Bonaszewski, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Wojciech Kalarus

Czytaj więcej

Udostępnij |

Mater Dolorosa, reż. Daria Kopiec

Festiwal Nowe Epifanie 21:33

Na scenie Teatru Lalka spektakl Mater Dolorosa. Spektakl o świętej. Spektakl o Matce Boskiej. Lecz nie o tej którą dobrze znamy z wielu religijnych podań, bo nie ma tutaj dobrze znanych odwołań do jej osoby, są obrazy mało znane. Takie, które zamiast wśród świętych umieszczają ją wśród sławnych. Dobrze znanych nam współcześnie celebrytek

Obraz Matki Boskiej, który tworzy Daria Kopiec i Kacper Kuszewski nie jest tym, która znać można z wielu biblijnych podań. Nie jest również wizerunkiem powielonym i dobrze znanym. W tym spektaklu rola tej świętej jest zupełnie inna. Nie skupiając się na jej życiorysie ani świętości, kreuje się obraz zwykłej kobiety, która po prostu została wybrana. Nie za sprawą jakiejś siły wyższej. Nie dlatego, że z pokorą czekała aż w jej życiu wydarzy się coś innego. Tutaj Matka Boska jest kobietą, której wizerunek bliższy jest kobiecie współczesnej. Kobiecie, która pnąc się po szczeblach kariery marzy o tym, żeby zostać sławną. Matka Boska Kopiec i Kuszewskiego właśnie tego pragnie. Wydaje jej się, że jeśli wybrano ją do czynów wyższych będzie znana na cały świat. Jest przeszczęśliwa i z wielką radością czeka na to co ją spotka. Lecz kiedy pozna prawdziwe oblicze tej drogi oraz towarzyszący jej ból i cierpienie, zechce uciec, tylko że od podjętej decyzji nie będzie już odwrotu.

Cały spektakl wypełniały pasyjne pieśni w wykonaniu zespołu T/Aboret oraz aktorów. Za ich przygotowanie wokalne odpowiedzialny był Kacper Kuszewski, który skupiając się na samym wydźwięku tych pieśni tak dobrze ubrał je w muzyczną barwę, że występ ten stał się po prostu hipnotyzujący. Muzyka roznosiła się po sali, a śpiew uzupełniając jej puste przestrzenie dodawał czego na wzór wielkiego widowiska muzycznego. Spektakl ten łączy w sobie również wiele elementów z teatru formy. Już nie tylko muzyczne opracowania, ale ruch i taniec, które wypełniając scenę, jeszcze dokładniej kreślą obraz Matki Boskiej, który widz w tym spektaklu bez słów sobie wyobraża. W Mater Dolorosa wyzbyto się przerysowań i tworzenia nadmiernego obrazu boskości oraz kultu. Skupiono się na samej osobie Matki Boskiej uciekając od opisywania jej świętych czynów. Pokazano, że dopiero kiedy została wybrana, kiedy to ją Bóg dotknął łaską, to dopiero wtedy zaczęła poznawać kim on tak naprawdę jest i na czym wiara polega.

Mater Dolorosa (Pieśni pasyjne)

Teatr Lalka

scenariusz Daria Kopiec i Kacper Kuszewski

reżyseria i scenografia Daria Kopiec

opracowanie muzyczne i przygotowanie wokalne Kacper Kuszewski

choreografia Aneta Jankowska

muzyka: zespół T/Aboret

obsada: Beata Duda-Perzyna, Aneta Harasimczuk, Anna Porusiło-Dużyńska, Grzegorz Feluś, Wojciech Pałęcki

*Widowisko jest współprodukcją Teatru Lalka i Festiwalu Nowe Epifanie / Gorzkie Żale.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Matko jedyna, reż. Redbad Klijnstra

Festiwal Nowe Epifanie 10:10

Spektakl, który dotyka bolących relacji z matka, tak najprościej opisać można monodram Matko jedyna w wykonaniu Redbada Klijnstra. Lecz jego szczerość na tyle zachwieje teatralna fikcją, że opowieść ze sceny zleje się w rzeczywistość, która jest, która była. I tak powstanie autobiograficzny spektakl o samym aktorze, który nie tylko rozdrapie wiele bolących ran, ale również postara się pokazać jak naprawdę funkcjonują relacje z rodzicami

To był chyba jeden z trudniejszych monodramów jaki miałam okazję zobaczyć. I to nie dlatego, że dotykał jakiś wzniosłych i ważnych problemów. Bynajmniej. Swoją wartość i siłę zyskał dzięki szczerości i prawdziwości uczuć, które płynęły ze sceny. Bo monodram okazał się sztuką autobiograficzną. Pewnego rodzaju terapią, która ma pozwolić oczyścić się z dawnych problemów, z przeszłości która była tak boląca. Wyzwanie to podejmuje Redbad Klijnstra, który ze sceny ma zamiar opowiedzieć o sobie i swoim życiu. Bez zbędnych ubarwień. Bez jakichkolwiek rekwizytów. W pustej scenografii. I tak, staje przed widzem już nie jako aktor, tylko jako człowiek wciąż szukający tej właściwej drogi, odpowiedzi na pytania z przeszłości. Staje jako osoba, która decyduje się rozdrapać w sobie najbardziej bolące rany, a potem opowiedzieć o ich, być może aby przekazać coś widowni, być może aby czegoś ją nauczyć. Albo po prostu, żeby przeżyć to długo oczekiwane katharsis i poczuć się wolnym.

Przytaczane wspomnienia układają się chronologicznie, od lat dziecięcych stopniowo posuwając do przodu. Jedna opowieść zastępuje drugą. Dość szybko, aby nie zanudzić swojego słuchacza. Kiedy jednak dochodzimy do wątku najważniejszego, czyli do opowieści o matce, historia zaczyna zwalniać. Można nawet powiedzieć, że zataczać koło. Bo nagle w tych wszystkich wcześniej wypowiedzianych słowach zaczynamy dostrzegać jeden wspólny mianownik. Matkę, która gdzieś się pojawiała, ale przemykała przez życie bohatera niezauważona. Tak jak przemknęła niezauważona dla widza w jego opowieściach. Aż do momentu kiedy on postanawia zmierzyć się ze swoim największym problemem. Brakiem matki. Brakiem matczynej miłości. Ton tego monodramu diametralnie się zmieni. Kryzys wewnętrzny bohatera, jego własne zmagania z tym co było kiedyś i z tym co należy naprawić teraz jest tak silnie zaakcentowany, że emocje towarzyszące spadają również na barki publiczności.

Jestem pod ogromnym wrażeniem, że Redbad Klijnstra zdecydował się na taki krok. Bo jego historia uświadomiła mi tylko, jak wielką odwagę trzeba mieć w sobie i jak przepracowane relacje łączące nas z rodzicami, żeby stanąć przed tłumem nieznanych (bądź znanych) osób i wylać z siebie wszystkie dręczące koszmary. Bez wątpienia katharsis następuje. A po nim przychodzi wolność i radość z własnego przełamania. Nie jest to jednak spektakl, który przez cały czas utrzymuje nastrój nostalgiczny czy refleksyjny. Często bywają w nim momenty zabawne i satyryczne. A także mocno ironiczne, co pozwala nie tylko złapać dystans do samego spektaklu ale również do tego co płynie ze sceny. Jakoś odnaleźć się w tym świecie, który został nam zaproponowany. W świecie, w którym realność życia mocno naruszyła teatralną fikcję.

Matko jedyna

scenariusz, reżyseria i wykonanie: Redbad Klijnstra

współpraca: Rafał Rutkowski, Emilia Komarnicka, Marek Kochan, Maciej Omylak, Fabian Włodarek

*Spektakl prezentowany w ramach Festiwalu Nowe Epifanie / Gorzkie Żale 2017.

Czytaj więcej

Udostępnij |

ŁoMatko!, reż. Mikołaj Mikołajczyk

Festiwal Nowe Epifanie 11:53

Działająca od 2012 roku Grupa teatralna GS Zakrzewo pod przewodnictwem Mikołaja Mikołajczyka stworzy dla swoich widzów spektakl łączący różne formy teatralne. Zobaczymy próbę przekazania emocji poprzez taniec w wykonaniu młodzieży działającej w tej grupie, trochę nieudolną i trochę niezdarną, ale mającą znamiona przekazania określonych intencji. Zobaczymy również wiele działań wpływających na plastyczność tego spektaklu oraz jego ubarwienie

/fot. Piotr Brzeziński/

Spektakl ŁoMatko! w reżyserii Mikołaja Mikołajczyk bliski był jakiemuś religijnemu wydarzeniu. Coś na wzór wielkiej uroczystości do której każdy podchodzi z pokorą i otwartym sercem, licząc na oczyszczenie. Wszyscy wierni, którzy decydują się na udział w takim wydarzeniu zbierają się w jednym miejscu, aby wspólnymi siłami za coś dziękować, o coś błagać. Zbierają się, aby zanieść pochwalne pieśni do Boga oraz jego matki. W spektaklu Mikołajczyka swoje święto obchodziła Matka Boska. To do niej wszyscy grający wznosili swoje ręce. I mimo, że to do niej kierowali swoje pieśni i słowa to tak właściwie nie ona stała się tutaj głównym punktem odniesienia. Matka w tym wypadku utożsamiana jest z rodzicem. Naszą rodzicielką, która dając nam życie stała się dla nas kimś na wzór osoby świętej, błogosławionej. I ilekroć ze sceny padnie słowo matka tylekroć bohaterowie dziękować będą za jakąś część ich życia.

Tańcem i pieśniami ubarwiać będą występ, który zdecydowali się poświęcić rodzicielce. Wspólnymi siłami będą przedstawiać jej obraz, tak różny i zmienny. Dla jednych nosić będzie sukienki, dla innych srebrne kolczyki, a dla innych będzie ślepa. Lecz wspólnym mianownikiem, który te wszystkie obrazy połączy będzie miłość. Czysta i prawdziwa, którą ona im ofiarowała. Bohaterowie doskonale zdają sobie sprawę z tej dobroci, dlatego starają się oddać należyty szacunek. Złożyć hołd za nieżyjącymi już kobietami, co zaznaczą również w swoich działaniach. Aby widz miał świadomość, że te pieśni zanoszą do kobiet, których w ich życiu już nie ma, za którymi tęsknią. Lecz z których brakiem się już pogodzili.

Momentami, miało się wrażenie, że nie wszystko idzie po myśli wykonawców, a wiele z ich scenicznych pomysłów gdzieś się pląta i gmatwa. Lecz wspólnymi siłami jakoś udaje się im z tego wybrnąć. I tworzą swój mały spektakl dla szerokiej widowni. I wcale nie chodziło im tutaj o doskonałą grę czy stworzenie wielkiego dzieła, które ma poruszyć widzów. Nie chodziło o oddanie się religijnym doświadczeniom oraz wybudowania ołtarzu wokół Matki Boskiej. Im wszystkim zależało na zbudowaniu obrazu własnej matki i oddaniu jej należytego hołdu. Zaniesienia własnych podziękowań w ich kierunku. A widzowi zostało przeznaczone tylko jedno zadanie, aby po zobaczeniu spektaklu podziękował własnej matce.

/fot. Piotr Brzeziński/

ŁoMatko!

reżyseria i choreografia: Mikołaj Mikołajczyk

scenografia: Łukasz Błażejewski

muzyka: Maciej Zakrzewski, Szymon Szopiński, Jakub Mitoraj

taniec: Łukasz Rochna i Justyna Kalbarczyk

śpiew: Małgorzata Wojciechowska

wideo: Weronika Silarz i Alina Senik

realizacja dźwięku i światła: Henryk Szopiński

Grupa Spektaklowa GS Zakrzewo:

Dziadki – Łucja Podlewska, Danusia Zdrenka, Maryla Trokowska, Ala Dąbek, Ula Chaubek, Gienia Płaczek, Jurek Podlewski, Edmund Bindek, Jan Wojciechowski Janusz Okoński, Jan Cieślik, Bodziu Dąbrowski.

Wnuki – Ada Mielke, Kinga Szopińska, Edyta Radke, Pamela Borkowska, Klaudia Pioch, Hubert Mielke.

producent spektaklu: Barbara Matysek-Szopińska, Dyrektor Domu Polskiego w Zakrzewie.

*Spektakl jest koprodukcją Festiwalu Nowe Epifanie/ Gorzkie Żale 2017 i Domu Polskiego w Zakrzewie.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Historia Jakuba, reż. Ondrej Spišák

Festiwal Nowe Epifanie 11:00

Byłam wręcz pewna, że na scenie Teatru Żydowskiego dzieło to okazałoby się fenomenem. Tutaj czułam lekki niepokój przed tym co mnie czeka, co może się zdarzyć. Ondrej Spišák, reżyser, bez wątpienia nie miał takich trwóg, nie bał się tego brzemienia, które mogło okazać się nie do przebicia. Tej spuścizny wydarzeń z getta. Odważył się przenieść historię Romualda Jakuba Wekslera-Waszkinela na scenę zachowując prawdziwy rys tej postaci

Tę historię już raz usłyszałam ze sceny. Mianowice podczas premiery spektaklu Matki w reżyserii Pawła Passiniego w Teatrze Żydowskim, kiedy to Romuald Jakub Weksler-Waszkinel wyszedł na scenę by opowiedzieć o swoim życiu. O swojej matce. A właściwie to o dwóch kobietach, które tymi matkami się stały. Pierwsza, urodziła go w getcie i oddała w ręce jakieś katoliczki błagając o pomoc. Druga go uratowała od śmierci, przyjęła i wychowała. Według własnych zasad i religii. Nigdy nie wspomniawszy, że nie jest jej biologicznym synem. Marian, bo tak nazwano owe dziecko dorastał w szczęśliwej rodzinie, która jak żadna inna o niego dbała. Dorastał do swojego przeznaczenia, żeby w końcu, zgodnie z przepowiednią jednej z matek, zostać księdzem. Tak się też dzieje, a obietnica o tym, że Marian wybierze Boga zostaje spełniona. Lecz wtedy mężczyzna nie wie jeszcze, że jest Żydem. Kiedy prawda wychodzi na jaw, postanawia bliżej poznać swoje korzenie. Próbuje stać się Żydem. Żyć tak jak oni z tym, że sutanny nie zamierza porzucić. Jego historia daje początek dziełu Tadeusza Słobodzianka Historia Jakuba, którą Ondrej Spišák przenosi na deski Teatru Dramatycznego.

Sztuka ta bardzo silnie kreśli życiorys Romualda Jakuba Wekslera-Waszkinela, wspominając jego wczesne dzieciństwo, opisując dokładnie bliską rodzinę oraz drogę jaką musiał przebyć, żeby odkryć swoje prawdziwe korzenie. Na tym rzecz można by było zakończyć. Lecz Historia Jakuba posuwa się dalej. Nie w swoich opowieściach, a ramach i strukturach. Rozszerza się znacznie, stawiając tuż obok życiorysu głównego bohatera wiele pytań, zagadnień i spraw związanych z kościołem, religią, chrześcijaństwem. A przy tym stając się na tyle opowieścią uniwersalną, że nie pozbawioną wątków silnie zakorzenionych we współczesności. To dało tę możliwość interpretacji dzieła na szerokich pasmach. Możliwość spojrzenia na nią z innej perspektywy, zarówno ludzi wierzących, jak i tych odcinających się od religii. Tak, że każdy mógł doszukiwać się w niej jakiejś prawdy dla siebie. Nie przeczę, że było wiele spraw, które uderzały w któreś z tych spostrzeżeń. Momentami chciało się przerwać poszczególne sceny, wyjść, krzyknąć. I choć mnie bardziej uderzało to ze strony osoby, która z religią niewiele ma wspólnego, to wyobrażam sobie, że tak samo działało to również i w drugą stronę. Bo nie wyobrażam sobie, że wokół wydarzeń na scenie można by było przejść inaczej. Dotykanie tej współczesności, o którą przecież taki bój się dziś toczy wywoływało wiele emocji. Często bardzo skrajnych. Z tą wiedzą, że widz doskonale zdawał sobie sprawę, że wszystko to co dzieje się na scenie nie jest zbiorem przypadkowych i zmyślonych scen, a prawdą zaczerpniętą z życia. I można było próbować się z tym nie zgadzać, odsuwać te prawdy od siebie, jednak ostateczny wynik był taki, że wydarzenia ze sceny i tak stały się rzeczywistością.

W roli głównego bohatera zobaczymy Łukasza Lewandowskiego, który z niesamowitą pokorą buduje swoją postać. Mamy bohatera, który jest wyciszonym i zamkniętym w sobie człowiekiem, posłusznym, choć momentami potrafi walczyć o swoje, który przyjmuje pewną drogę narzuconą społecznie i podąża za głosem, jaki inni mu podpowiadają. Mimo jednak wszystko stara się zachować przy tym własne poglądy i racje. Nie jest to łatwe zwłaszcza, że już droga, którą wybiera wiele od niego wymaga. Ale Łukasz Lewandowski, chyba miał poczucie tego w jaki sposób funkcjonuje jego bohater. Wiedział, jak w tym świecie katolicyzmu i judaizmu się odnaleźć. Jak połączyć tak sprzeczne ze sobą światy. My już wiemy, że Romualdowi Jakubowi Wekslerowi-Waszkinelowi się udało, bo nie trudno przecież wykorzystując wyszukiwarkę google sprawdzić kim ta postać jest. Ale Lewandowski musiał zagrać tak, jakby tego nie wiedział, jakby jego postać dopiero na scenie się rodziła. Powstawała od zera. I tak, też gra, roztaczają przed widzem obraz człowieka, który poszukuje własnej tożsamości oraz osoby, która wierząc w zupełnie inne prawdy musi mierzyć się z wieloma przeciwnościami i złem świata dzisiejszego. Gra aktora może nie do końca jest tutaj doskonała, może czegoś jej brakuje, ale bez wątpienia Lewandowski kawał dobrej roboty robi na scenie, roztaczając wokół granej przez niego postaci to widmo prawdy, które przecież powinno dla widza być oczywistością, a często nie jest. Poza tym, mimo że sztuka grana jest na wielu aktorów to staje się monodramem, który Lewandowski przyjmuje na swoje barki i gra z niebywałym wdziękiem.

Ta historia w tym wszystkim, w tych różnych opowieściach, roztaczanych wątkach, staje się po prostą przypowieścią. Tak samo jak bohater, pouczającą i przepełnioną pokorą. Reżyser idealnie odnajduje się w tym klimacie, w obrazie który Słobodzianek stwarza w tekście. Umiejętnie radzi sobie z materią, którą otrzymuje, wkładając ją przy tym do ram dość jasnych i klarownych. Bo już sama scena, a właściwie jej scenograficzna przestrzeń nabiera takiej uniwersalniości, że po pierwsze jest w stanie dostosować się do każdego etapu życia bohatera, z drugiej zaś strony potrafi mierzyć się z problemami, które ten spektakl stwarza. A przy tym pozostać prostą konstrukcją o surowym wnętrzu, które powinno wywoływać konkretne emocje u widza. I chociaż ostatecznie każdy wykorzystany przez reżysera zabieg okazuje się być dobrze użytym i przemyślanym to są momenty, że ten spektakl staje się po prostu nudny. Zaczyna się dłużyć. Sprawia, że zamiast skupiać się na scenie widz zaczyna rozpływać się nad jakimiś własnymi myślami. I faktycznie jest tak, a szczególnie już w drugiej części, że ma się dość i chce się jak najszybciej widownię opuścić, że zmęczenie które pojawiło się przed przerwą niesamowicie daje się we znaki po niej. Że zaczyna się negatywie odbierać wszystko co dzieje się na scenie. Ale kiedy nastąpi to trzaśnięcie drzwiami (którego można spodziewać się w zakończeniu), opuści się widownie to może zdarzyć się tak, że wielu po prostu zastanowi się nad tym, co zobaczyło na scenie. Że ten spektakl okaże się dla nich czymś więcej niż tylko opowieścią, którą powinno się przeżyć. A w innych pewnie do końca pozostanie zaś jakiś niesmak. Może pustka. Może brak.

Historia Jakuba

Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy

tekst: Tadeusz Słobodzianek

reżyseria: Ondrej Spišák

scenografia, kostiumy: Szilárd Boraros

współpraca kostiumograficzna: Aneta Suskiewicz

muzyka: Piotr Łabonarski

reżyseria światła: Andrzej Król

drugi reżyser: Anna Gryszkówna

konsultacje wokalne: Malgorzata Hauschild

ruch sceniczny: Anna Iberszer

kierownik produkcji: Rafał Łukasz Renner

obsada: Łukasz Lewandowski, Małgorzata Rożniatowska, Izabela Dąbrowska/ Magdalena Smalara, Zbigniew Dziduch, Magdalena Czerwińska/Marta Król, Marcin Sztabiński, Otar Saralidze

*Premiera spektaklu odbędzie się w ramach Festiwalu Nowe Epifanie / Gorzkie Żale 2017.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Pages

Goście Wieczerzy Pańskiej, reż. Tomasz Fryzeł

Mater Dolorosa, reż. Daria Kopiec

Matko jedyna, reż. Redbad Klijnstra

ŁoMatko!, reż. Mikołaj Mikołajczyk

Historia Jakuba, reż. Ondrej Spišák

Autor: Agnieszka Kobroń

Śledź mnie

Popularne posty

Partnerzy

FACEBOOK

YOU TUBE

Twitter