W tym roku Anna Gornostaj, zaÅ‚ożycielka i dyrektorka Teatru Capitol, obchodzi 35-lat pracy artystycznej. To bez wÄ…tpienia byÅ‚ dla niej czas wielkich zmian i przemian. Aż w koÅ„cu postanowiÅ‚a otworzyć Teatr Capitol. - […] w odpowiedzi na pytanie dlaczego robiÄ™ komediÄ™ odpowiem, ja już jestem w tym wieku, że chce siÄ™ cieszyć. ChcÄ™ mieć odrobinÄ™ uÅ›miechu. Bo mnie to życie już siÄ™ kurczy, na tyle że ja chcÄ™ siÄ™ w nim już tylko Å›miać - mówi
/fot. Grażyna Gudejko/
Agnieszka Kobroń: W tym roku obchodzi pani 35-lecie pracy artystycznej, jak się pani czuje świętując taki jubileusz?
Anna Gornostaj: Powiedzmy sobie szczerze, że wszyscy uwielbiajÄ… takie uroczystoÅ›ci, zresztÄ… to jest idealna reklama aktora i teatru - w moim przypadku. Powiem pani po cichu, że oficjalnie Å›wiÄ™tuje 35-lecie pracy artystycznej, ale jakbym zastanowiÅ‚a siÄ™ nad tym trochÄ™ dÅ‚użej, dokopaÅ‚a do dawniejszych rzeczy, to mógÅ‚by to być jednak czterdziesty jubileusz. A jak ja siÄ™ z tym czuje? RobiÄ™ to, co kocham i cieszÄ™ siÄ™, że udaÅ‚o mi siÄ™ być aktorkÄ… tak dÅ‚ugo. OdkÄ…d pamiÄ™tam to moim najwiÄ™kszym życiowym marzeniem byÅ‚o móc zestarzeć siÄ™ razem z tym zawodem. I coraz bardziej mi siÄ™ to udaje (Å›miech). A do tak zwanej emerytury jest mi już niedaleko. Tylko u mnie ten etap życia bÄ™dzie wyglÄ…dać nieco inaczej, mam zamiar dalej pracować. Bo nie wiem czy wytrzymaÅ‚abym bez teatru…
…i bez aktorstwa.
Człowiek robi sobie czasami takie podsumowanie, że to już tyle lat minęło, że tyle zrobił, a przy jubileuszach to już zwłaszcza. Ale osobiście nienawidzę oglądać się za siebie. Uwielbiam rzeczy, które idą do przodu, a nie stoją w miejscu, dlatego nie wyobrażam sobie na emeryturze stać w miejscu. Nie byłabym sobą.
Zastanawiam się czy mając już taki bagaż doświadczeń stawiała sobie pani kiedyś pytanie czy do aktorstwa się dorasta?
Ten zawód bardzo się zmienił, ale w takim sensie epokowym. Kiedyś aktorstwo traktowano jako powołanie absolutne, uprawiali go ludzie którzy po prostu go kochali. Bo na początku był traktowany bardzo niepoważnie, dopiero w czasach komuny nieco zyskał. Zaczęto go gloryfikować, aktorzy zaczęli być bardziej popularni, lepiej zarabiali i nagle stali się elitą. W mojej opinii, stało się to trochę nie tak jak powinno. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy aktorom teatralnym nie wypadało grać w serialu. Mój ówczesny dyrektor Janusz Warmiński zabronił mi wystąpić w pierwszym polskim serialu W labiryncie w reżyserii Pawła Karpińskiego. Dopiero jego żona, która patrzyła dużo szerzej na ten zawód, namówiła go na zmianę zdania. Ona wiedziała, że idzie nowe i kiedyś ten serial będzie odgrywał znaczącą rolę w życiu aktora. Ale wtedy nie wypadało ani grać w serialu ani w reklamie. I przez to aktorstwo stało się zawodem nobilitowanym, w bardzo niezasłużony sposób.
I to spowodowało, że do tego zawodu zaczęło ciągnąć ogromnie dużo osób.
Zgadza się, bo wierzono, że wejście do tego grona pozwoli wejść do tzw. sfer wyższych. Niestety nic to nie zmieniało, a na tę elitę trzeba było sobie zasłużyć ,czego młodzi ludzie kompletnie nie wiedzieli. Narodził się jakiś dziwny trend na aktorstwo, które konsekwentnie powstrzymywało pokolenie mistrzów, profesorowie, którzy tym młodym ludziom wpajali szacunek do zawodu, uświadamiali ich. Ale w końcu i oni odeszli. Z czasem, po transformacji ustrojowej to już zwłaszcza, wszystko zaczęło chylić się ku dołowi. Nie było już przecież osób, które mogłyby tę starą szkołę aktorstwa przekazać. Młodzież nie miała się skąd uczyć.
Dalszą część wywiadu przeczytacie tutaj.







