AFISZ TEATRALNY: Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej

Wesele, reż. Jan Klata

Bronowickie wesele Stanisława Wyspiańskiego, którego reżyserii podjął się Jan Klata, umownie rozpoczęło się na dziedzińcu przed jedną z wiejskich chat. Na placu, gdzie postawiono pień drzewa i przyczepiono do niego pustą kapliczkę. Nikt jednak z gości weselnych nie zwraca uwagi, że brakuje w niej jakiegoś świętego oblicza. Nikt też nie traktuje jej jako jakiegoś ważnego elementu opłakując to, co kiedyś się w niej znalazło. Spoglądając na poszczególne postawy bohaterów, ich przeróżne reakcje, zobaczymy że na tym chłopskim weselu Boga w ogóle zabraknie

/fot. Magda Hueckel/

Wiara chłopów nie będzie mieć tutaj żadnego znaczenia, jakby wszyscy zapomnieli, że coś takiego w ogóle istnieje. Owszem, będzie Ksiądz (Bartosz Bielenia), niczym oazowy przewodnik z gitarą u swego boku. Oto są baranki Boże, oto Ci co zawołali alleluja… Chrześcijanin tańczy, tańczy, tańczy, tańczy… I w kółko jak jakaś zdarta płyta wygrywać będzie tę samą melodię, a wszystko dla własnej przyjemności. Jak w jakimś sennym omamie grać będzie utwory mające głosić boże prawdy w nadziei, że może kogoś na swoją religię namówi. Niestety, chętnych tutaj brak. A każdy kto odważy się zamienić z nim słowo będzie chciał go obśmiać i udowodnić mu, że jego prawda wcale nie jest lepsza od prawdy gości weselnych. I tak, każdy swego myślenia bronić będzie zaciekle i to nie tylko przed Księdzem, ale i przed zjawami, innymi gośćmi czy samym sobą. Wszystko dlatego, że bohaterowie w tym spektaklu dostaną szczególną misję. Do przekazania zostaną im wielkie prawdy. Tylko jak te prawdy przekazać skoro wypowiadane będą w pustą przestrzeń? Bo nikt na tym weselu nie będzie chciał prowadzić żadnego dialogu. Postacie będą mieszać się i usiłować stwarzać pozory rozmów, ale wszystko to będzie niemą mową zrozumiałą tylko dla tego który ją wypowiada. I ten brak zrozumienia będzie słychać zewsząd. Okaże się, że jedynie Panna Młoda (Monika Frajczyk) i Pan Młody (Radosław Krzyżowski) coś jeszcze w tej przestrzeni potrafią i znaczą. Że jeszcze oni są inni niż wszyscy. Rozmawiają. Kochają się. Podziwiają mające przyjść na świat dziecko. Ale przez tę jedność miejsca, czasu i akcji również zostaną wciągnięci w ten misterny plan. Dołączą do swoich gości i stracą nadaną im niezależność.

Rytuał tego spektaklu rozpoczęto tańcem uśpieni bohaterowie, swój taniec wieść będą przez cały spektakl. Tworzyć błędne koło, które prowadzić ma ich wciąż w to samo miejsce. W czas beznadziei i bierności narodu. W czas kiedy są bezbronni, bo stracili już nadzieje na lepsze jutro. Ich taniec się powtarza. Powraca coraz częściej i na coraz dłużej. Ale nic się nie zmienia. Wciąż uśpieni i wciąż bez nadziei. Wciąż nie potrafiący się zrozumieć i porozmawiać. Rytuał tego spektaklu rozpoczęto również pytaniem: Cóż tam panie w polityce? I tak Jan Klata dał sygnał, że na scenie powstanie dzieło idące śladem Stanisława Wyspiańskiego, a nie odbiegające od jego przekazu. Że powstanie dzieło, które oprze się na jego motywach i ideach. Dzieło, w którym to przez przeszłość silnie przemówi teraźniejszość. I ciężko będzie patrzeć na bohaterów i nie myśleć o tym, że to ich głos w ważnej sprawie. Ich głos w świecie, gdzie polityka gra pierwsze skrzypce. Gdzie społeczeństwo zaczyna upodabniać się do postaci z Wesela Klaty. Uśpione. Pozbawione perspektyw i wiary. Otarte z otoczki własnej ułomności.

Akt pierwszy. Każdy z bohaterów (po kolei) wysuwa się na pierwszy plan. Poznajemy ich. Zaznajamiamy się z nimi. Dzielimy ich i segregujemy. Tworzymy na żywym organizmie dwa przeciwstawne obozy chłopów i inteligencji. I od tego już czasu nie zobaczymy w nich nikogo innego. Oni mają tworzyć - osobno - grupę, która zrozumieć się nie potrafi. Która usiłować będzie walczyć na słowa, lecz zbyt pewna swojego zdania tkwić w swoim zaślepieniu. Akt drugi. Zjawy. Czarny Rycerz, Upiór, Wernyhora, Stańczyk, Chochoł, Hetman. Każdy symbolizujący coś innego, albo raczej starający się aby tak było. W ich głośnych mowach usłyszymy o waleczności, męstwie, odwadze, zemście i uśpieniu narodu, hańbie i zdradzie, nadziei i porozumieniu, o zatroskaniu o losy Polski. Tylko co z tego jak te mowy przestaną mieć tutaj jakiekolwiek znaczenie. Jakby oznaczać miały przerywnik w życiu bohaterów, którzy raczej się z nich śmieją niż czegoś od nich chcą. Spotykając się z tymi zjawami, żaden z bohaterów się nie poruszył, nie odczuł lęku czy zadowolenia z tego że spotyka się z kimś takim. Klata celowo odbiera zjawą swoją wagę, stając w kontrze do autora Wesela, który w tych zjawach widział nadzieje. Reżyser wycofuje się od tego przekazu. On od początku dąży do pokazania uśpienia społeczeństwa i beznadziejności jego sytuacji. Nawet Złoty Róg w tej inscenizacji jest nic nie wartą foliową reklamówką jednorazową.

Wczuci w swoje role aktorzy dawali widzom nie tylko własne przeżycia i uczucia, które w tym spektaklu przez nich przemawiają, ale również pokazywali, że to co Klata z nimi stworzył jest niezwykle ważne. Że to ich wspólny głos we wspólnej sprawie. Upolityczniony. Uosobiony. Szczery i prawdziwy. I to z jaką mocą grają przenika przez spektakl. Przenika w dzieło mające mocne fundamenty i niezwykłość w przekazywaniu wielu prawd i znaczeń. Przez to całość zaczyna wybrzmiewać głośno i wyraźnie, dla każdego znacząc zupełnie coś innego. Ale jest to głos jedności, który przenika i zdumiewa. Momentami także onieśmiela i zawstydza. I powoli słuchając aktorów i ich bohaterów; słuchając spektaklu i płynących z niego symboli; słuchając blackmetalowego zespołu Furia, który Klata włącza do swojego spektaklu sami stajemy się jego częścią. Prawdziwą częścią, która również zostaje uosobiona z wydarzeniami docierającymi ze sceny i dzięki tej sztuce możemy dostrzec wiele prawd i uwag do rzeczywistości i społeczeństwa. Trwać w niej i czuć to samo co jej bohaterowie, a dzięki aktorom nawet ze zdwojoną siłą.

/fot. Magda Hueckel/

Wesele

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

tekst: Stanisław Wyspiański

reżyseria, adaptacja: Jan Klata

scenografia / kostiumy / reżyseria światła: Justyna Łagowska

choreografia: Maćko Prusak

muzyka: FURIA

asystent scenografa: Piotr Halter

realizator dźwięku: Łukasz Kamiński, Adam Gajewski

asystent reżysera, inspicjent, sufler: Katarzyna Gaweł

asystenci reżysera: Paweł Sablik, Andrzej Błażewicz

obsada: Anna Dymna, Monika Frajczyk, Małgorzata Gorol, Ewa Kaim, Katarzyna Krzanowska, Beata Paluch, Jaśmina Polak, Anna Radwan, Bartosz Bielenia, Maciej Charyton, Juliusz Chrząstowski, Krystian Durman, Roman Gancarczyk, Grzegorz Grabowski, Mieczysław Grąbka, Zbigniew W. Kaleta, Zbigniew Kosowski, Radosław Krzyżowski, Ryszard Łukowski, Zbigniew Ruciński, Krzysztof Zawadzki, Edward Linde-Lubaszenko, Jan Peszek, Elżbieta Karkoszka, Andrzej Kozak, Michał Kuźniak, Mikołaj Głowacki, Janusz Jarecki, Grzegorz Sterliński, Krzysztof Szczygieł, Wojciech Szczygieł, Sławomir Wojciechowski

*Spektakl prezentowany w ramach 38. Warszawskich Spotkań Teatralnych.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Czas (wielkich) zmian - rozmowa z Moniką Frajczyk

artyści teatru 20:57

Swoje pierwsze kroki stawiała na scenie narodowej Starego Teatru w Krakowie. Los jednak chciał, że pora na zmiany przyszła w jej życiu bardzo szybko. Zmiana miasta. Zmiana pracy. Obecnie Monikę Frajczyk możemy oglądać na scenie TR Warszawa. Ale jak sama mówi Stary Teatr to miejsce które ją zdefiniowało, wypuściło w świat i nie wyobraża sobie, żeby ta przygoda miała się kiedyś skończyć

/fot.Izabela Kubrak/

Agnieszka Kobroń: Chyba na początek naszej rozmowy powinnam zapytać czy już zaklimatyzowałaś się w Warszawie?

Monika Frajczyk: Na pewno bardziej zaklimatyzowałam się tutaj zawodowo niż prywatnie. Bo jak na razie tułam się z miejsca na miejsce, wciąż jestem na walizkach. I co mogę powiedzieć to to, że jeszcze nie jestem w Warszawie w pełni, bo przeprowadzka wydarzyła się nagle i nie miałam okazji pozbierać swojego życia w Krakowie. A mój dom nadal tam jest. Poza tym, z pewnych powodów nie chcę rozstawać z tym miastem i mam taki plan, żeby to wszystko rozdzielić na dwa miasta.

Trochę ciężko, ale chyba do wykonania.

Myślę, że w jakimś stopniu będzie to dla mnie bardzo rozwojowe i troszkę też o tym marzyłam. Pracując w różnych miejscach, z różnymi osobami człowiek bardzo się rozwija. Ale trochę ten zawód taki jest, często aktorzy dzielą go na kilka miast, jeździmy, kręcimy, robimy gościnnie spektakle w różnych miejscach i trzeba się do tego przyzwyczaić.

A takie wyjazdy, ciągłe zmiany nie są dla ciebie męczące?

Absolutnie nie, bardziej męczy mnie to, że nie mam swojego stałego miejsca- „domu”. Bezdomność jest uciążliwa, ale na razie wynika ona z tego, że po prostu nie znalazłam czasu żeby wszystko ogarnąć logistycznie. Sama różnorodność i wymiana doświadczeń, przestrzeni jest super i mnie bardzo rozwija. I gdzieś tam czuje, że wprowadza równowagę w moje życie.

To też nie pozwala ci się zamknąć na tych samych reżyserów chociażby.

Dokładnie tak, więc staram się stanąć na rzęsach, żeby tylko móc grać te spektakle, które jeszcze są w repertuarze w Krakowie, jednocześnie wchodząc w nowe projekty. Zresztą, nam wszystkim, którzy gdzieś przenieśliśmy się do innych teatrów w wyniku zmian w Starym, zależy żeby się ta praca nie zmarnowała i inne teatry starają się w tym pomóc. To jest nasz wspólny wysiłek, nasz wspólny cel i walczymy o niego.

Po dalszą część wywiadu zapraszam pod link: youartiste.com/MonikaFrajczyk

Czytaj więcej

Udostępnij |

Szewcy, reż. Justyna Sobczyk

Kraków 10:25

Mieszane uczucia pojawiają się oglądając Szewców w reżyserii Justyny Sobczyk. Nie wiadomo czego w nich szukać i tak właściwie to po co. Wiele kwestii wydaje się zbyt niepotrzebnych, jakby na siłę wciśniętych w strukturę dzieła. Ale mimo wszystko ciężko przejść obok tego spektaklu obojętnie, nie zauważając kwestii, które potrafią wywrzeć konkretny (często zamierzony) skutek w poszczególnych jednostkach lub poszczególnych grupach

/fot. Magda Hueckel/

Ośmielę się nazwać Szewców jednym z najlepiej znanych utworów Witkacego, który w głowach swoich odbiorców zapada głęboko w pamięć (niezależnie od sposobu interpretacji). Znając jego strukturę i formę ciężko wyobrazić sobie jednak jak w zupełnie inny, dotąd nieznany sposób, można przedstawić to właśnie dzieło. Osobiście, sama długo zastanawiałam się nad tym czy Szewców da się opowiedzieć innymi słowami. Bo w swej wymowie, choć wciąż przynoszą coraz to nowe próby odczytania, zdają się być już trochę dziełem przetartym na swych kartach. Dziełem, któremu odebrano większość pól interpretacyjne. A tutaj na scenie Starego Teatru w Krakowie pojawia się dzieło Justyny Sobczyk, która wraz z Justyną Lipko-Konieczną dość ostro nagina ramy dzieła, nacina przetarte pola i tworzy sztukę, która od pierwowzoru odbiega dużo dalej niż zdać by się to mogło. Już nawet nie wnikając w treść, ale patrząc wyłącznie na to co dzieje się na scenie.

Mimo, że do aktorów przypisane mamy konkretne role (o czym sami też trochę opowiedzą) to na nic zda się szukanie w ich dialogach, ruchach czy gestach dokładniejszych opisów bądź charakterystyk. Bo dzieło to w dużej mierze (jeśli nie przede wszystkim) opiera się na improwizacjach, na słowach nowych, dopiero co wypowiadanych. I paradoksalnie wszystko to kręci się wokół dwóch - głównych - myśli, aby dotrzeć do momentu granicznego w życiu bohaterów i aby zrozumieć, że najważniejsze w tym spektaklu jest pokazanie nierówności klasowej (nawet tej współczesnej), różnic społecznych i indywidualnych oraz barier pomiędzy sferami wyższymi i niższymi. A obraz, który zobaczymy przepełniony będzie żalem i goryczą, tak że w głowie zacznie kiełkować myśl, która utożsami życie na scenie z tym poza nią. Tak, że w końców zastanowić się przyjdzie także nad tym co dzieje się na każdej płaszczyźnie sceny i odpowiedzieć sobie na pytanie czy nie jest to prawdą, którą ktoś stara się nam uświadomić (?). A wszystko dlatego, że padnie wiele słów, które nie będą chciały żadnego z tych obszarów od siebie oddalić bądź oddzielić. Wszystko będzie silnie sprzężoną jednością.

Wydźwięk całości, który tak silnie dzielić będzie ludzi wedle przeróżnych szczebli (majątku, wykształcenia czy wyglądu), tak silnie starać się będzie zapaść w pamięć, że nietrudnym będzie utożsamianie go z życiem codziennym. Naszym życiem codziennym. Mieszać się będą strasznie te oba światy, ale dzięki temu sama sztuka nabierze naturalności i stanie się próbą odzwierciedlenia ludzkich problemów i zawahań. Niekiedy zdawać się to będzie trudne do udźwignięcia, ponieważ tak silne pomieszanie fikcji z prawdą podziała na emocje i uczucia widzów. Niekiedy będzie to też trudne do oglądania, bo ilość pomysłów, jakie reżyserka będzie chciała zawrzeć w całości będzie tak duża, że jedno odstępstwo od spektaklu może spowodować, że nagle całość stanie się niezrozumiała albo co gorsza nijaka. Ale co by tutaj się nie zadziało to aktorsko będzie to dobry czas na pokazanie, że w tym zawodzie pozwolić można sobie na wiele i tak to zagrać, że będzie wydawać się czymś naturalnym i oczywistym.

Trochę przyjdzie jednak pożałować tak trudnej gry, trochę pozazdrościć wachlarza doświadczenia aktorskiego i w ostatecznym rozrachunku zabić im dość głośne brawo za wytrwałość w tej wędrówce po niełatwej sztuce. Bo nie będzie to spektakl, który można polubić za inność, a wszystko przez cały szereg wciąż to nowych propozycji i odwołań, które swego końca nie znajdą nawet w końcowych minutach dzieła. Zmusili mnie jednak Szewcy do refleksji w swym zakończeniu nad ulotnością życia i zmianami, jakie w nim zachodzą, często zapowiedziane a często całkowicie przypadkowo. Zaskoczyła mnie wtedy też sama gra świateł, która niewidoczna w całości, tutaj dopełniała swe ostateczne momenty. Pozwalając wyjść poza dość ograniczone wcześniej ramy sztuki, przypominając o ważności języka Szewców Witkacego. Na tę jedną chwilę odnosząc się we wszystkich swych komponentach do treści, a warstw dodanych podczas adaptacji.

/fot. Magda Hueckel/

Szewcy (na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza)

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

reżyseria: Justyna Sobczyk

dramaturgia: Justyna Lipko-Konieczna

adaptacja: Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna

scenografia, kostiumy, reżyseria światła: Justyna Łagowska

muzyka: Dominik Strycharski

choreografia: Justyna Wielgus

inspicjent, sufler, asystent reżysera: Ewa Wrześniak

obsada: Szymon Czacki, Krzysztof Globisz, Radosław Krzyżowski, Michał Majnicz, Małgorzata Zawadzka, Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk, Anna Komorek, Ireneusz Buchich de Divan, Paweł Kudasiewicz

Czytaj więcej

Udostępnij |

- Każdy powinien decydować za siebie. Wywiad z Szymonem Czackim

artyści teatru 10:32

Głód - temat o którym dyskutują miliony od wielu już lat. Temat, który jest bolączką współczesnego świata. W końcu temat, który na teatralnej scenie poruszyła Aneta Groszyńska. I choć spektakl bawi, niesie ze sobą ważny przekaz. - […] wydaje mi się, że najgłupsze co może się stać to to, że przestaniemy zadawać sobie pytanie dlaczego. Dlaczego tak się dzieje. Dlaczego nic się nie zmienia w tej kwestii - mówi Szymon Czacki, aktor Narodowego Teatru Starego w Krakowie. Ale żeby monotematycznie nie było, nie tylko o jego roli w spektaklu Głód porozmawiamy. Będzie również o aktorstwie, pracy w szkole teatralnej i zmianach…

/fot. archiwum prywatne/

Agnieszka Kobroń: To nie będzie rozmowa o zdrowym odżywianiu, choć moje pytanie może tak zabrzmieć (śmiech). Ale czy jesteś osobą, która jada mięso?

Szymon Czacki: Miałem taki okres w życiu, że przez blisko cztery lata nie jadłem mięsa, ale z różnych powodów wróciłem do dawnego nawyku. Temat powrócił jednak po latach. I jak robiliśmy spektakl Głód w Starym Teatrze, oparty na książce Martina Caparrosa, to wraz z częścią obsady postanowiliśmy, że przez całą produkcję nie zjemy mięsa. No i jakoś się to udawało. Ale teraz mogę się przyznać, że trochę oszukiwałem (śmiech). Bo przed samą już premierą byłem tak zmęczony tym wszystkim, że mimo silnego postanowienia kupowałem sobie paczkę kabanosów wracając z próby do domu. Potem miałem tylko wyrzuty sumienia, ale już się stało… Teraz oczywiście zdarza mi się jeść mięso, ale mam silne postanowienie, żeby tego nie robić.

Reportaż Martina Caparrosa cię przekonał?

To chyba jest bardziej skomplikowane, bo on sam mimo tego co pisze, mięsa jeść nie przestaje. Mówi, że z niego nie zrezygnuje, bo nie wyobraża sobie życia bez wołowiny. Tak samo jak z zakupami w sieciówkach. Mówi, że nie powinno się tego robić, a jednak gdy potrzebuje na szybko garnituru to idzie do Zary. Postanawia kupić taki a nie inny garnitur, bo wie, że jak tego nie zrobi to osoba, która go uszyła nie dostanie za niego pieniędzy. Potem oczywiście, w dalszej części książki, będzie się karcił za to, że tak tłumaczy swoje wyrzuty sumienia. Ale mimo wszystko to robi.

A czy ty po przeczytaniu tej książki też miałeś takie rozterki czy kupować w Zarze czy innej sieciówce?

I tak, i nie. Bardzo szanuję ludzi, którzy mają postanowienie nie kupowania w sieciówkach. Tylko jak popatrzymy na to z drugiej strony to trudno coś takiego robić w momencie kiedy większości ludzi nie stać na kupowanie naprawdę dobrej jakości ubrań. Bo zazwyczaj te, które nie są produkowane na masową skalę, są drogie. I uważam, że to jest trochę głupie wchodzić w taki dydaktyczny ton mówiąc że powinniśmy robić to czy tamto, gdy ledwo starcza nam do pierwszego. Dlatego mnie się wydaje, że to jest bardziej kwestia świadomości. Denerwują mnie ludzie, którzy dorabiają sobie na tym jakąś ideologię i są propagatorami takiego stylu życia. Możesz być radykalny sam dla siebie, ale nawracanie ludzi jest idiotyczne. Każdy powinien decydować za siebie. Pamiętam jak na studiach pracowałem w takiej farmie makrobiotycznej w Holandii, u ludzi, którzy byli pod tym względem „wariatami”. Dla nich to co miałeś w głowie, jak się rozwijałeś uzależnione było od tego co jadasz. Nie od dziś wiadomo jak na organizm wpływają niektóre produkty, ale dorabianie do tego jakiejś ideologii, to już lekka przesada.

W spektaklu Głód Anety Groszyńskiej próbujecie uwrażliwić widza na temat głodu i problemów trzeciego świata. Czy ty jako tzw. człowiek Zachodu, człowiek który zawsze jest najedzony jesteś w stanie bądź potrafisz wytłumaczyć czym jest głód?
Muszę powiedzieć, że nie wiem, bo nigdy takiego głodu nie doświadczyłem. To znaczy, gdybyś mnie zapytała co myślałem o głodzie zanim zaczęliśmy przygotowywać spektakl to powiedziałbym, że głód polega na tym, że ssie cię w żołądku i masz zawroty głowy. Ale w porównaniu z tym co jest opisane w książce Caparrosa wiem, że nie potrafiłbym zdefiniować głodu. Nie mam o nim żadnego pojęcia. I dopiero teraz widzę jak głupio brzmi stwierdzenie, że umieram z głodu.

Ten spektakl bez wątpienia uwrażliwił cię na ten temat.
To prawda, bo teraz potrafię docenić małe rzeczy i staram się nie narzekać. Ale patrząc w kontekście tematu, który poruszamy to czy komuś to pomoże? Niespecjalnie.

Może jednak? Przyznam się, że sama złapałam się na tym, że to o czym mówiliście podziałało na mnie. Kiedy moja znajoma powiedziała do swojego brata, żeby zjadł wszystko co ma na talerzu, bo dzieci w Afryce głodują. To od razu zapytałam: a czy jak to zje to dzieci przestaną głodować.
Chyba wszyscy pamiętamy, że nasi rodzice tak nam mówili. I jak byliśmy dziećmi to zjadaliśmy to co mieliśmy na talerzu, choć już nie mogliśmy. Pamiętam, że kiedyś zapytałem mojej mamy czy możemy to zamrozić i wysłać pocztą do Afryki (śmiech). Ale nie oto w tym wszystkim chodzi. Problem głodu to nie tylko takie stwierdzenia, to bardziej rozległy temat wynikający z naszej nieświadomości. I nie wiem dlaczego, ale głupio czułem się rozmawiając z mamą o tym spektaklu.

Ale z czego to wynikło? Powiedziała na ten temat coś co cię poruszyło?
Powiedziała tylko, że to co pokazujemy jest straszne i ona ma tego pełną świadomość, tylko zastanawia się co może w związku z tym zrobić. Że jest wobec tego kompletnie bezradna. Może starać się coś zmienić, ale jednostka wobec całej masy niewiele znaczy. Więc może trzeba się starać być dobrym, ale wyłącznie na swoim odcinku?

/Głód reż. Aneta Groszyńska, fot. Magda Hueckel/

Myślisz, że głód na świecie to problem, który w jakikolwiek sposób można rozwiązać?

Systemowo tak. Ale nie mam na to żadnej złotej recepty. Wydaje mi się, że najbardziej przerażająca jest bezmyślność i po jednej i po drugiej stronie. Nie mamy wiedzy na ten temat, a wydaje mi się, że jej posiadanie to już jakiś krok do przodu. Ponieważ nie damy sobie niczego wcisnąć. A obecnie nie za bardzo wiemy co dzieje się z pieniędzmi, które przekazujemy na te wszystkie organizacje charytatywne, jaka ich część trafia do potrzebujących. I wydaje mi się, że najgłupsze co może się stać to to, że przestaniemy zadawać sobie pytanie dlaczego. Dlaczego tak się dzieje. Dlaczego nic się nie zmienia w tej kwestii.

Zadajesz sobie to pytanie?

Przy robieniu tego spektaklu złapałem się na tym, że wchodziłem w taki snobizm, że ja wiem coś czego nie wiedzą inni. Czułem się jako jedyny świadomy obywatel, który zna dogłębnie temat o którym będzie mówić. Zaczynałem myśleć: wiem bo przeczytałem, wiem bo miałem spotkanie z autorem. I nagle to pytanie „dlaczego” przestało dla mnie istnieć. Ale jakim prawem? Przecież na scenę wychodzę jako aktor przebrany w ubrania z H&M-u, i to ma mi pozwolić zacząć się wymądrzać do człowieka, który siedzi na fotelu po drugiej stronie?

To kiedy przeszedł ci ten snobizm, kiedy zrezygnowałeś z tej formy dydaktycznej?

My już na samym początku prób zadawaliśmy sobie pytanie jaką formę ma mieć ten spektakl. Chcieliśmy uciec od dydaktyzmu. Chcieliśmy uciec od tego, żeby nazywano nas znawcami tematu. I jak sama widzisz, ja od samego początku miałem tę świadomość, żeby nie iść w stronę nauczania i pouczania kogoś. Ale przed tym snobizmem ciężko uciec. Pojawia się przy każdym spektaklu i trzeba go bardzo pilnować. Sam po sobie widzę, że kiedy mam słabszy dzień, że kiedy coś wcześniej mnie zirytuje, to wchodzę w ten ton i od razu zapala mi się czerwona lampka, że muszę przywoływać się do pionu, bo jakie ja mam prawo, żeby czegokolwiek uczyć.

Ale mimo wszystko ten temat głodu zawłaszcza całą scenę. Cały czas o nim mówicie, przytaczacie różne dane. I śpiewacie też: „… nie umiemy pomóc i nie zamierzamy…”. To co tak naprawdę chcecie dla widza zrobić?

Chodziło o zadawanie pytań. Powiem na swoim przykładzie. Od zawsze miałem coś takiego, że wzruszały mnie piosenki charytatywne i wierzyłem, że dzięki koncertom charytatywnym dzieje się coś ważnego. Ale kiedy zacząłem szukać w Internecie jak to wszystko wygląda to ta moja naiwność zniknęła bardzo szybko. Dlatego te pojawiające się pytania i szukanie na nie odpowiedzi jest takie ważne.

Mimo tematu jaki poruszacie przybieracie musicalową formę i w pewnym momencie chyba wszyscy widzowie zaczynają łapać się na tym, że bawi ich temat głodu. Takie wpadanie w pułapkę. Czy ty też miałeś takie wrażenie?

Opowiadamy o temacie który jest trudny, ale ja tam przychodzę do pracy i zależy mi żeby poczuć się dobrze na scenie. A ile ty z tego weźmiesz, to już zależy od ciebie. Oczywiście, jest niebezpieczeństwo, że mogliśmy popaść w jakieś komediowe tony i ktoś mógł oskarżyć nas, że śmiejemy się z ważnego tematu. Ale nie okłamujmy się, tak wygląda rzeczywistość. Wystarczy zaglądnąć do Internetu, żeby zobaczyć, że jest mnóstwo skeczy, które śmiejąc się z tego tematu chcą nas czegoś nauczyć, zwrócić uwagę na problem.

Od razu przypadła wam do gustu ta forma musicalowa?

Muszę przyznać, że od samego początku byłem za, bo nie chciałem wzruszać się nad tym tematem. Zresztą sama zobacz, to jest dość abstrakcyjny problem, dlatego forma którą stworzyliśmy wydaje się jedyną właściwą i słuszną. Chyba wszyscy woleliśmy, aby nasz spektakl był krótki i pokazał jakiś konkretny wycinek z rzeczywistości, a resztę widz powinien doczytać już sam.

Przez to, że spektakl jest krótki ma swój stały rytm. Nie jest nudny, a taki mógł się przecież stać.

I szczere powiedziawszy ja sam skupiam się bardziej na rytmie niż na temacie, który poruszam. Moim zadaniem jest to po prostu przekazanie trudnego tematu widzowi w jak najbardziej przyswajalnej formie. Nic więcej. Dlatego wychodząc na scenę sam przestaje się nad tym zastanawiać. A uwierz, były takie próby, że mówiąc na przykład monolog o Neronie pochylałem się nad tym tematem. I to było nie do zniesienia…

/Głód reż. Aneta Groszyńska, fot. Magda Hueckel/

Teraz już odchodząc trochę od spektaklu Głód, chciałabym porozmawiać o tobie. Z mojego researchu na twój temat wynika, że bardzo nie lubisz siedzieć w jednym miejscu. Przez jakiś czas pracowałeś w teatrze we Wrocławiu, później była Warszawa, a teraz Kraków. Planujesz już kolejne zmiany?

Na razie nic nie planuję. Na pewno bycie na etacie jest jakąś komfortową sytuacją, zwłaszcza jak jest się w dobrym miejscu. A czuję, że w takim miejscu właśnie jestem. Mój etat w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie mogę chyba porównać do mojej sytuacji we Wrocławiu, gdzie mając to bezpieczeństwo zaczynałem się trochę szamotać. Wydawało mi się, że taka stała posada jest trochę usypiająca, dlatego postanowiłem ruszyć z miejsca i poszukać czegoś nowego. Ale wtedy byłem trochę młodszy, dziś jestem bardziej leniwy i wolę jednak mieć ten komfort. Z drugiej zaś strony zaczynam zastanawiać się powoli co mógłbym jeszcze zrobić, żeby nie być biernym aktorem czekającym na propozycje.

Czyli mam rozumieć to był także jeden z powodów dla których rezygnowałeś z etatu we Wrocławiu?

Etat w teatrze we Wrocławiu był moim pierwszym etatem po szkole teatralnej. Dlatego jak już poczułem się tam pewnie to dało mi to odwagę ruszyć dalej. Doszło do mnie, że nie muszę spędzać w jednym miejscu całego życia i że to jest dobry czas na zmianę. I potem była Warszawa i kolejna zmiana, czyli powrót do Krakowa. Co zdziwiło mnie samego, bo po studiach powiedziałem sobie, że nie chcę być w tym mieście, że to jest dobre miejsce do studiowania, ale trzeba złapać do niego dystans. A potem i tak tu wróciłem.

Dobrze było wracać?

Chwilę się zastanowiłem kiedy dostałem propozycję, bo szczerze mówiąc bałem się tego powrotu. Ja naprawdę jak stąd wyjeżdżałem to miałem bardzo silne postanowienie, że tutaj nie wrócę. Że to miasto jest dla mnie strasznie męczące i klaustrofobiczne. Bałem się, że Kraków wciągnie mnie na tyle, że popadnę w jakąś stagnację i nie będę mógł się rozwijać. Zresztą, nadal się tego boję, dlatego zacząłem pracować w szkole teatralnej.

I jak ci idzie?

Przyszedłem tam z nastawieniem dość idealistycznym, że naprawię błędy, których sam doświadczyłem. Teraz wiem, że to było głupie podejście, bo nie jest łatwo uczyć aktorstwa, kiedy widzisz, że druga strona nic z tego nie czerpie. A przecież wzajemnie powinniśmy się inspirować.

Ale mam nadzieje, że mimo wszystko to lubisz…

…czasami tego nienawidzę. Bo w momencie kiedy zmęczony z próby biegnę do szkoły i widzę ze strony moich uczniów taką totalną blazę, to czekanie na jakiś impuls z mojej strony, a nie dawanie nic z siebie, to zaczynam się irytować. Ja sam w szkole przechodziłem coś takiego, że miałem już dość. Ile razy pomyślałem, że szkoła niczego mnie nie uczy. Ale prawdą jest, że musisz się zbuntować przeciwko temu, żeby zacząć robić po swojemu. Tutaj nie trzeba być grzecznym uczniem. Tutaj po prostu trzeba czegoś chcieć. To są tylko cztery lata i nawet jeśli miałbyś po nich zostać dziennikarzem sportowym to fajnie przeżyć tak intensywną przygodę.

Z tego co wiem, to po szkole wyjechałeś za granicę…

…i pojechałem pracować do fabryki przetworów mięsnych. Wyjechałem, bo chciałem złapać dystans. Mam coś takiego, że szybko angażuję się w projekty, egzaminy czy inne rzeczy. A potem strasznie się tym wszystkim przejmuje i od czasu do czasu potrzebuję po prostu zobaczyć, że jest coś poza aktorstwem. Że świat się nie kończy na sali prób i teatrze.

Więc zakładam, że recenzji na swój temat też nie czytasz.

Kiedyś czytałem i strasznie się frustrowałem.

Frustrowałeś? Przecież prawie wszystkie recenzje które o tobie znalazłam były bardzo pozytywne.

Cieszę się z tego bardzo, ale to jest też powód dlaczego tych recenzji nie czytam. Nie chcę od nich zależeć. Coś może się komuś bardzo spodobać, a coś nie. Zresztą, jak ktoś mnie skrytykuje to wolę tego nie wiedzieć, bo mam tę świadomość że mogło być fatalnie, ale ja dany spektakl będę musiał grać jeszcze dwa kolejne sezony. A taka wypowiedzieć niespecjalnie mnie do tego zmotywuje. Albo w momencie kiedy ktoś mi powie, że jestem genialny to boję się coś w swojej postaci zmienić z obawy że potem już nie będzie to tak dobre. Ja po prostu lubię czuć tę wolność. I mieć swobodę. Nie tylko w aktorstwie, ale i w życiu.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Nadszedł czas podsumowań

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej 11:57

Podsumowanie sezonu teatralnego 2016/2017 miało zakończyć się na tzw. Top 5, ale szybko złapałam się na tym, że z tego co zobaczyłam nie da zrobić się tak niewielkiego zestawienia sztuk ważnych. Starałam się zebrać tutaj wszystkie spektakle, które w jakiś sposób na mnie wpłynęły, wywarły jakieś wrażenia. I mam nadzieje, że chociaż część przypadła bądź przypadnie i wam do gustu. Trochę smutnym jest jednak fakt, że w tym sezonie nie znalazłam żadnego odkrycia teatralnego i na razie moje Top 5 pozostaje niezmienne. Ale może nowy sezon przyniesie więcej zaskoczenia

Największy sukces: Ślub i Dziecię Starego Miasta

Te dwa spektakle w minionym już sezonie teatralnym wywarły na mnie największe wrażenie. Pozwolę sobie zacząć od sztuki Anny Augustynowicz, która na scenie stworzyła świat (jak już pisałam w recenzji). w którym wszystkie elementy są przemyślane, a słowa padające z ust bohaterów umotywowane. Wszystko co wydarza się na scenie dzieje się wedle określonego rytmu. Zarówno bohaterowie, jak i czas sztuki są ściśle od niego uzależnione. Ale co pozostaje najmocniejszą stroną tego spektaklu to gra aktorska. Anna Augustynowicz zadbała (w najdrobniejszych szczegółach), żeby jej bohaterowie byli silnie zarysowanymi karykaturami samych siebie, żeby w kreowanych przez nich światach tworzył się konkretny obraz. I tak, bohaterowie tego spektaklu stali się marionetkami, które wychodząc na scenę zaczynają działać wbrew rozsądkowi. Z kolei destrukcyjna wizja Polski, którą na scenie tworzy Cezi Studniak w spektaklu Dziecię Starego Miasta jest niezwykle celnym opisem naszego kraju. Najprawdziwszą wizją, która jest teraz i która zdarzyć się może w przyszłości. Ale też taką, która już kiedyś była. Reżyser dokładnie analizuje polskie społeczeństwo, nie bojąc się przy tym obśmiać jego przywar. Wszystko zaś co tworzy ubiera w niezliczoną ilość symboli i metafor. Przez co jego dzieło staje się, rzec można, prawdziwym obrazem nas samych i naszego kraju.

Akademia Teatralna pokazała, że warto

PIBLOKTOQ, piosenki Marii Peszek w reżyserii Wojciecha Kościelniaka i Pelikan. Zabawy z ogniem w reżyserii Jana Englerta to dwa hity tegorocznych spektakli dyplomowych w Akademii Teatralnej. Mimo, że znacznie się od siebie różnią pod względem struktury i formy, to łączy je jeden wspólny element. Aktorzy. Ci młodzi ludzie, którzy dopiero stoją u progu swojej kariery zawodowej, udowodnili że mają ogromny potencjał i talent. I wiele do powiedzenia na scenie. Jeśli tego nie zmarnują to mają szansę na niemała karierę. Trzymam za nich kciuki, bo to co zaprezentowali w tych dwóch spektaklach miało ogromną moc i siłę.

Czego nie widać, jako komedia idealna

Teatr Kwadrat nie musi nikomu nic udowadniać, bo słynie z dobrych komedii, które poza śmiechem potrafią przynieść również głęboką refleksję. W tym sezonie hitem okazała się farsa Czego nie widać w reżyserii Andrzeja Nejmana, w której oczy widza zostały zwrócone w kierunku trudu, jaki trzeba włożyć w wyprodukowanie jednego spektaklu. Na scenie nie będzie jednak nudno. Ja powiem, że będzie działo się wiele, a widzowie w żadnym wypadku nie zetkną się z kolejną przewidywalną komedią. Mówiąc krótko to dzieło niezwykłe, które wymagało niemałego trudu aktorów. Ale i tutaj nie musiano udowadniać, że Teatr Kwadrat ma świetny zespół aktorski, który poradzi sobie w każdej inscenizacji. Szczególne brawo biję tutaj Pawłowi Domagale, bo jego rola była rewelacyjna.

W ślad za autorem

Teatr Polski w Warszawie zaskoczył mnie sztuką Mąż i żona w reżyserii Jarosława Kiliana. Bo chociaż reżyser wiernie podążył śladem Aleksandra Fredry, autora dramatu, na scenie stworzył dzieło nie tylko komediowe, oparte na jakiejś trywialnej intrydze, ale również takie które niesie ze sobą ważne przesłanie. I cytując swoją recenzję powiem tylko tyle: głośno przyklasnęłam tej inscenizacji i zachwycona byłam bardzo, że taką oto sztukę poczyniono na scenie. Z takimi aktorskimi kreacjami. Bo to dzięki ich grze każda z postaci ożyła na scenie […]. Wierny autorowi pozostał również Jarosław Tumidajski w Czasie barbarzyńców. Może nie wszystko było w tej inscenizacji idealne, czasami aż zbyt oczywiste. Ale spektakl ten okazał się dla mnie dużym zaskoczeniem po Bucharest Calling, który widziałam sezon wcześniej. Jeśli reżyser pójdzie ścieżką jaką obrał przy Czasie barbarzyńców to myślę, że ma szansę na tworzenie naprawdę dobrych spektakli.

Święta trójca: Triumf woli, Zew Cthulhu i Ojciec

Już wielokrotnie powtarzałam, że Monika Strzępka i Paweł Demirski to mój ulubiony duet teatralny. Dlatego nie mogło zabraknąć ich w tym zestawieniu zwłaszcza, że Triumf woli, który w grudniu zeszłego roku miał swoją premierę to dzieło wybitne. Wreszcie, zamiast destrukcyjnej wizji świata w ich inscenizacji pojawiło się pojęcie dobra. I to ono budowało całe przedstawienie. Lecz jak się okazało tylko po to, żeby udowodnić, że pesymistyczna wizja świata i tak zatriumfuje. Niesamowite podejście Moniki Strzępki do aktorów po raz kolejny okazało się silną stroną spektaklu. Aktorzy tworzyli role wyraziste, pewne swoich intencji, głęboko zakorzenione we własnej świadomości. Widmo zbliżającej się zagłady to również temat sztuki Zew Cthulhu w reżyserii Michała Borczucha. Dzieło to wzbudziło we mnie niewyobrażalny lęk przed tym co może się zdarzyć w najbliższej przyszłości. A wszystko za sprawą wizji reżysera, który tworzy spektakl silnie zakorzeniony w naszych przekonaniach, wartościach i współczesnych ideałach. Celowo właśnie ich istotę stawia na piedestale, aby konsekwentnie spychać je z tronu, na który weszły. W jego sztuce człowiek jest nieważny. Bo nieświadomie oddając kawałek po kawałku swojej wolności zapętla się i wpada wprost w ramiona strachu. I już ostatnim spektaklem, który zapadł w mojej pamięci jest sztuka Ojciec w reżyserii Iwony Kempy. Spektakl ten nie przedstawia pesymistyczne wizji świata, nie próbuje uświadamiać nam własnej nieudolności czy niedoskonałości. Spektakl ten skupia się na przedstawieniu więzi rodzinnych. Poświęceniu, któremu człowiek jest w stanie się oddać jeśli chodzi o bliskie mu osoby. Reżyserka tworzy spektakl niezwykle emocjonalny wyłącznie w oparciu o relacje jakie łączą bohaterów.

I tak oto zamykam teatralny sezon 2016/2017, chyba usatysfakcjonowana tym co zobaczyłam. Mam jednak nadzieje, że przede mną nowy, pełen niespodzianek sezon, który zburzy moją listę Top 5.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Płatonow, reż. Konstantin Bogomołow

Kraków 12:32

Stworzono na scenie świat, który wręcz odrzucał. Świat, przepełniony biernością i bezsilnością, w którym przyszło żyć bohaterom bez prawdziwej twarzy. I nie pokuszę się nazwać ich po prostu bohaterami nijakimi, którym odebrano jakąś cześć życia i wtłoczono w sztuczne ramy świata przepełnionego zawiścią, zazdrością i w końcu nienawiścią. Ci bohaterowie ze swojego życia uczynili teatr, nadając mu wartości wyższej - przynajmniej tak im się wszystkim wydawało. Prawda była inna, bardziej gorzka i niesmaczna, bo każda z prezentowanych postaci zamiast spełniać się i żyć w szczęśliwości, powoli umierała

/fot. Magda Hueckel/

Z braku chęci i marzeń, o które mogłaby jeszcze zawalczyć, ale nie wiedziała tak właściwie po co i dlaczego. Kiedy spotykamy ich w domu pułkownika Iwana Tryleckiego (Jaśmina Polak) na jaw wychodzą wszystkie problemy, z którymi przyszło się im zmagać. Na czele z brakiem prawdziwej miłości, której jak się okazuje nie ma nikt. Ale pozór wciąż próbują zachować, udawać że jak nigdy ich życie poszło we właściwym kierunku, że są spełnieni, że działają wedle swoich zasad i reguł. Lecz kuć w końcu zacznie wszystkich ta sztuczność form, w której się znaleźli. I powoli, lecz z świadomością własnej porażki, zaczną zdejmować przybrane maski i stawać się po prostu sobą. Przestaną hamować swoje pragnienia i namiętności i w końcu postanowią zawalczyć o własne szczęście. Tyle, że tutaj zamiast dążyć do spełnienia, dążyć będą do totalnej destrukcji. Bo kiedy maski opadną z ich twarzy oni nawet na moment nie przejmą się losem swoich bliskich i krzywdą jaką mogą im wyrządzić. Zaczną rozbijać i walić świat wszystkich dookoła, żeby tylko samemu uchronić się przed porażką. Tyle, że za tę bezmyślność przypłacić przyjdzie im życiem.

Anna Radwan, która wcieli się w rolę tytułowego bohatera (Michaiła Płatonowa), stanie się przyczyną i skutkiem wszystkich nieszczęść jakie spadną na dom pułkownika Tryleckiego. Bo Płatonow, choć odwiedzi go z serdecznością ze swoją żoną (Bartosz Bielenia), z woli własnego charakteru podrywać zacznie inne damy, w tym dawną miłość Sofię (Zbigniew W. Kaleta), a obecnie wybrankę swojego przyjaciela Sergieja (Małgorzata Hajewska-Krzysztofik). Planować zacznie nawet ucieczkę z tą oto damą. Nie zważając na nic, nawet na łączące go przyjaźnie. Takie zachowanie, do upadku doprowadzi wszystkich bohaterów, rozwali ich życie na najdrobniejsze kawałki. Tak, że ci zostaną bez niczego. Bez żadnych perspektyw i nadziei na przyszłość. Obok tego zadufania Płatonowa nie dało się przejść obojętnie. Jego brak rozsądku i wygórowane ego, powoli zabijał wiarę w to, że człowiek może się zmienić i dostrzec poza własnym sobą innych ludzi i ich życie. Że istnieje jeszcze coś takiego jak wiara w człowieka. Patrząc na grę Anny Radwan, nie sposób nadziwić się było jak aktorka z bohatera tak sprzecznego stworzyć mogła jeszcze człowieka. Kogoś prawdziwego i realnego. Kogoś kto stara się tak jak wszyscy zacząć od nowa, zerwać ze sztucznością narzuconego mu świata i spróbować żyć po swojemu. I jak nie trudno się domyślić w ostatecznym rozrachunku to się nie stanie, ale próba jaką postać podejmie będzie piękną walką o prawo do człowieczeństwa i zachowania godności. Jakiejkolwiek.

Ale nie tylko Anna Radwan wykreuje tak silną postać, tak wyraźnie zarysowaną. Bo zrobią to wszyscy aktorzy. Każdy z ich bohaterów przybierze określony charakter i postawę. I nieustannie trzymając się jej struktur toczyć będzie walkę o zmianę swojego „ja”, o nowe życie które wydaje się być na wyciągnięcie ręki. Każda jednak z podjętych przez nich bitew będzie przegrywana, a oni staczać się w otchłań własnej bezsilności. I nie sposób nadziwić się będzie w jaki sposób aktorzy ten powolny upadek zagrają. Nie sposób nadziwić się będzie ich wyjątkowemu talentowi, którzy w spektaklu Konstantina Bogomołowa pokażą. Pokuszę się powiedzieć, że te role zostały stworzone dla nich, że sam reżyser miał naprawdę dobrą intuicję obsadzając poszczególne postacie. Jeszcze raz brawo dla wszystkich, dla: Adama Nawojczyka, Małgorzaty Hajewskiej-Krzysztofik, Zbigniewa W. Kalety, Małgorzaty Gałkowskiej, Jaśminy Polak, Anny Dymnej, Ewy Kaim, Anny Radwan, Bartosza Bielenia i Ewy Kolasińskiej.

Konstantin Bogomołow, jak mało kto wyczuł prawdziwość intencji postaci, które w dziele Czechowa zaistniały. Nadał im jednak zupełnie inne oblicze, a wszystko przez to, że role kobiece obsadził aktorami, a role męskie aktorkami. Taka zmienność szyku pozwoliła złamać podział płci i z jednej strony pokazać podobieństwo zachowań, z drugiej zaś lekko obśmiać pewne przywary każdej ze stron. W tym wszystkim reżyser zachował jednak intencje samego autora i po pierwsze zachował naturalność i swobodę postaci unikając przy tym nadmiernej ekspozycji emocji. Po drugie wciąż oscylował pomiędzy tragizmem, a komedią podkreślając przy tym jeszcze bardziej nieszczęścia bohaterów. Po trzecie zachował zwięzłość akcji, a nawet nie boję się powiedzieć, że zminimalizował ją całkowicie. Z góry jesteśmy w stanie przewidzieć jaki los czeka poszczególne postacie, z góry wiemy że każdy z wątków poniesie klęskę, lecz robi to w taki sposób, że nie sposób się od jego inscenizacji oderwać. I to, w jaki sposób zagrał w tym spektaklu ciszą i prostotą zarysowania postaci, wygrał tak właściwie wszystko.

/fot. Magda Hueckel/

Płatonow

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

tekst: Anton Czechow

reżyseria: Konstantin Bogomołow

scenografia, kostiumy: Larisa Łomakina

tłumaczenie: Agnieszka Lubomira Piotrowska

obsada: Adam Nawojczyk, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Zbigniew W. Kaleta, Małgorzata Gałkowska, Jaśmina Polak, Anna Dymna, Ewa Kaim, Anna Radwan, Bartosz Bielenia, Ewa Kolasińska

Czytaj więcej

Udostępnij |

Głód, reż. Aneta Groszyńska

Kraków 12:23

Jak często myślimy o głodzie? I czy w ogóle o nim myślimy? Żyjemy przecież w świecie dobrobytu. Rzecz można w krainach mlekiem i miodem płynących, gdzie na każdym kroku spotkamy osiedlowe sklepiki, przydrożne targi, wielkie supermarkety, bary, kawiarnie, wykwintne restauracje, a zaraz za nimi tysiące McDonaldów (nie na darmo powstał termin makdonaldyzacja), KFC i przecież Starbucksa

/fot. Magda Hueckel/

I nadziwić się czasami nie możemy jak to marudzimy, że w lodówce nic nie ma – chociaż lodówka ugina się pod ciężarem jedzenia. Że jak chcemy wyjść na miasto na obiad czy kolacje to tak właściwie nie mamy gdzie, bo czujemy przesyt jedzenia – przecież już wszystkiego chyba spróbowaliśmy, wszystko zdążyło się nam przejeść. I kto by przy takim dobrobycie myślał teraz o głodzie? A przecież głód to największy zabójca wszechczasów. Nie pokusimy się jednak o nim pomyśleć, nad nim zastanowić, bo i po co. Lecz znalazł się pewien argentyński dziennikarz, który postanowił temat zbadać, a raczej postarał się całej ludzkości problem jedzenia wytłumaczyć. Martín Caparrós aby napisać swój reportaż Głód przemierzył tak właściwie cały świat, był między innymi w Indiach, Bangladeszu, Madagaskarze czy Nigerze. Nawet w Stanach Zjednoczonych prowadził swoje badania. Nie spróbował jednak swoim dziełem nikogo przekonać do naprawy świata i walki z głodem. Wręcz przeciwnie, on postawił tylko jedno pytanie: jak. Bo jak to się stało, że w świecie, w którym wszystko możemy, panuje głód. Jak to się stało, że w świecie, który jest silnie rozwinięty, który potrafi leczyć najcięższe choroby, nie jesteśmy w stanie poradzić sobie z głodem.

Nie bez przyczyny nazwał swoją książkę porażką. Porażką całej ludzkości, dla której wyzwaniem wciąż pozostaje znalezienie odrobiny jedzenia dla drugiego człowieka. Temat, który poruszył znalazł swoje miejsce na deskach teatralnych. Na scenie Narodowego Starego Teatru w Krakowie. Tam Aneta Groszyńska i Jan Czapliński, idąc w ślad za autorem pokusili się o wytłumaczenie dwóch podstawowych kwestii naszej egzystencji: jedzenia i dobrobytu. Nie snuli jednak przed swoim widzem tragicznej wizji świata opętanego przez zło i naszą bezmyślność. Ich intencja poszła w zupełnie innym kierunku. Stworzyli na scenie pewną bajkę, którą naszpikowali monumentalną liczbą symboli i metafor. A przy tym nie zawahali się mówić wprost najprostszymi ze znanych nam zlepków słów. W jej opowieści głód – ten straszliwy zabójca – stał się przyjemny. Pokuszę się nawet napisać, że tak właściwie to zaczęliśmy go lubić. Miłym stało się dla nas słuchanie piosenek w wykonaniu aktorów. Miłym stało się oglądanie ich popisów choreograficznych. W końcu miłym stało się oglądanie ich aktorskich wybiegów. A wszystko dlatego, że poruszano na scenie temat, który nas przecież nie dotyczy. Bo gdzie niby dosięga nas głód? Lecz potem przyszło najgorsze. Bicie się w pierś i łapanie na własnej bezmyślności i głupocie. Przecież zaczynamy się śmiać z czyjegoś cierpienia, którego nikt, a już na pewno nie te wszystkie światowe organizacje, nie potrafi unicestwić. Przecież z głodu co pięć sekund umiera jakiś człowiek. Zastanowimy się nad tym, dopadnie nas i refleksja głęboko osadzona w temacie, ale tylko na chwile, bo łatwiej będzie nam w ślad za aktorami zaśpiewać, że tak właściwie mamy to w dupie, a nie wytężyć umysł na analizie usłyszanych słów.

Ta kolorowa wizja jaką prezentuje spektakl Głód nigdy by nie zaistniała na scenie, gdyby nie Szymon Czacki, Urszula Kiebzak, Katarzyna Krzanowska i Małgorzata Biela. To dzięki ich aktorskiej grze spektakl stał się gorzką komedią cywilizacji. Wybitnym pastiszem na świat i ludzi. A także przerażającym obrazem naszej rzeczywistości, którą po raz pierwszy przyodziano w ludzką twarz. I z taką dosłownością zarysowano. Można by było odnosić się do pewnych niedoskonałości ich gry, ale skoro sam spektakl okazał się pastiszem to i aktorom pozwólmy na większą swobodę w rysowaniu swoich postaci, które wcale idealne być nie muszą. Bo cenić będziemy ich za liczne przerysowania i wyolbrzymienia, za niedociągnięcia i małe potknięcia.

Aneta Groszyńska i Jan Czapliński nie bez kozery zabawili się tematem głodu i uczynili go tyleż zabawnym, co kolorowym i przyjemny. Przez to ich artystyczna wizja reportażu Martína Caparrósa stała się obrazem upadku człowieka, całej cywilizacji zapatrzonej w siebie. Zaś bajka którą stworzyli jak żadna inna nie zakończyła się happy endem tylko przybrała bardzo moralizatorski ton, który nakazuje nam zastanowić się nad własną nieświadomością, właśnie teraz... W czasach kiedy kult jedzenia nabrał olbrzymiej wagi, kiedy ludzkość bardziej przejmuje się tym na jakie wykwintne jedzenie może sobie pozwolić, aby pokazać innym, że ma predyspozycje to awansu klasowego. A prawda w tym wszystkim jest gorzka, o czym wspomni w spektaklu sama Groszyńska, my jesteśmy po prostu ubodzy, bo daliśmy się wciągnąć w całą tą machinę ekonomicznych walk i tendencji, daliśmy się uprzedmiotowić dla kawałka mięsa i lepszego obiadu. Lecz tym wszystkim nie ta wizja przeraziła mnie najbardziej. Lękiem napawał mnie bunkier, który stworzono na scenie. Bo duża jej część była po prostu zamkniętą przestrzenią, z której aktorzy snuli wizje otaczającego nas świata. To właśnie ta zamknięta przestrzeń stała się symbolem naszego zamknięcia na świat, naszej niewiedzy i braku chęci zmiany. To właśnie w niej omówiono los milionów, wtłoczonych do fikcyjnego bunkra z którego nie mają już ucieczki. Bo ani my nie otwieramy się na nich, a nie oni nie otwierają się na nas.

/fot. Magda Hueckel/

Głód (wg Martína Caparrósa)

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej

reżyseria: Aneta Groszyńska

scenografia i kostiumy: Tomasz Walesiak

adaptacja i dramaturgia: Jan Czapliński

muzyka: Jerzy Rogiewicz

przekład: Marta Szafrańska-Brandt

światło: Adam Zapała

konsultacje choreograficzne: Katarzyna Zielonka

obsada: Szymon Czacki, Urszula Kiebzak, Katarzyna Krzanowska, Małgorzata Biela

Czytaj więcej

Udostępnij |

Oto z urzędnika zrobili ważnego dyrektora

Kraków 21:14

Wracam do domu i jak to mam w zwyczaju otwieram internety. Otwieram i pierwsze co widzę to informację o tym, kto właśnie został wybrany na nowego dyrektora Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Przecieram oczy. Czytam jeszcze raz. Jeszcze wierzę, że to nie jest prawdą. Więc przekopuję Internet dalej i widzę, że jednak jest… Tego już nie mam w zwyczaju, ale łza zakręciła się w oku. Zamurowało mnie. I już nie wiedziałam czy płakać, przeklinać czy po prostu milczeć. Bo oto nadszedł chyba ten moment, kiedy straciłam swój ukochany teatr…

To właśnie dla niego potrafiłam przemierzać kilometry, aby zobaczyć kolejną premierę. Premierę, która wychodziła spod dyrektorskiej ręki Jana Klaty. To przecież na tej scenie rozkochałam się w twórczości Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego. Zaraz za nimi doceniłam teatr Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak. To przecież w tym teatrze spędzałam moje lata studiów. To w nim przyzwyczajałam się do teatralnych eksperymentów. Odkrywałam teatr nowy, dotąd mi nieznany. A teraz co… Co teraz stanie się z moim kochanym Starym Teatrem?

Może za wcześnie rozpaczam, bo jeszcze nie znam programu i planów pana Marka Mikosa, ale tak głośno zastanawiam się co człowiek bez dłuższego stażu w teatrze zrobi z jedną z najlepszych scen teatralnych w Polsce? Nie wiem czy jego doświadczenie w byciu „krytykiem teatralnym” albo praca w dziale promocji Wydawnictwa Literackiego zdziała coś dla teatru. W każdym razie nie zapowiada się dobrze, bo oto z urzędnika zrobili ważnego dyrektora. A z człowieka bez artystycznych zapędów wielkiego pana, który decydować będzie o repertuarze narodowego teatru.

Nie zniosę już kolejnej straty. Nie zniosę już kolejnych walk. Ale jeśli będzie trzeba to przemierzę te wszystkie kilometry i zawalczę o scenę, którą tak bardzo kocham. Nie pozwolę aby odebrano mi to miejsce. Aby zmieniono go w kolejny nic niewarty teatr. Wiem, że z kadencją i za czasów Jana Klaty różne rzeczy się działy czy to w teatrze czy przed teatrem, ale błagam, to nie powód aby niszczyć to miejsce. Aby zmieniać tę przestrzeń w kolejny klasyczny teatr, który pokazywać będzie sztuki wierne ich autorom, który zamknie się na próbowanie i eksperymentowanie, który przestanie wyznaczać nowe śnieżki teatrowi w Polsce.

Oto nadszedł czas żałoby.

Czytaj więcej

Udostępnij |

Triumf woli, reż. Monika Strzępka

Kraków 10:01

Wielkie to dzieło. Dzieło wybitne. Twórców, którzy przełamują swoje ograniczenia i do tworzonego przez siebie spektaklu dodają pojęcie radości i szczęście, którego przecież nigdy w ich sztukach nie występowało. Tym razem Monika Strzępka i Paweł Demirski decydują, że na scenie zatriumfuje dobro. Wygrana ta okazuje się nie być jednak łatwa, a droga po której wiodą widza bardzo wyboista. Lecz po raz kolejny tworzą dzieło fenomenalne. Dzieło totalne. Będące idealnym podsumowanie człowieka i świata, w którym on żyje

/fot. Magda Hueckel/

Zaczęło się tak jak w tym serialu, z dużą ilością sezonów, który przez jakiś czas podbijał serca widzów. Zagubieni, bo tak też nazwano ową produkcję opowiadał o losie pasażerów samolotu linii Oceanic Airlines, którzy rozbili się na trasie z Sydney do Los Angeles. I w wyniku tego zdarzenia obcy sobie ludzie trafili na wyspę pełną tajemnic i dziwnych zjawisk. Podobnie jak bohaterowie serialowi, rozbitkowie nieznanej linii lotniczej w spektaklu, który nazwano Triumf woli rozbijają się na bezludnej wyspie. A i wyspa ta nie należeć będzie do tych zwyczajnych, które widzimy oglądając Discovery Channel, bo jej scenografia mroczna i szara. Martyna Solecka, która jest autorką tej scenicznej przestrzeni, skupia się przede wszystkim na stworzeniu miejsca po jakiejś zagładzie. Obrazu, w którym smutek byłby najważniejszym z odczuć. Scenografia ta to pogrobowisko po wydarzeniach, które działy i wciąż dzieją się na świecie. Widmo wojny, którą codziennie spotykamy w mediach. Trudno nie zauważyć, że od pewnego momentu ściany ograniczające pole gry aktorskiej pokryte są czarną sadzą. Wszystko zaś wokół przepełnione jest pustką, z tym wyjątkiem, że z rozbitego samolotu zostaje trochę krzeseł i bagaży. Gdzieś po kątach pochowano stoły z kuchennymi akcesoriami. To, co pozornie wydaje się tutaj nie pasujące okazuje się dopełnieniem frazy, którą Paweł Demirski tworzy swoim bohaterom. I to właśnie na tej scenografii, na tym pogrobowisku dusz, wyrośnie bardziej optymistyczny pogląd na świat i pogląd na życie. Bohaterowie swoimi opowieściami, a nie raz i czynami, dają przyzwolenie na zagospodarowanie wyspy radością i przytulaniem.

Na dość nietypowy dobór postaci decyduje się Paweł Demirski, bo mamy m.in.: braci McDonaldów (Marcin Czernik i Krystian Durman), założycieli największej obecnie sieci barów z fast foodami; Kathrine Switzer (Dorota Segda), pierwszą kobietę która przebiegła maraton bostoński; Rachel Carson (Dorota Pomykała), której książka Silent Spring zwróciła uwagę społeczeństwa w stronę ochrony środowiska i ekologii czy Samoańską reprezentację w piłkę nożną (Małgorzata Zawadzka), która nie za bardzo w ten sport umie grać, ale z racji, że bardzo go kocha to to robi. Każda z tych postaci oraz wszystkie inne, które biorą udział w tym spektaklu stopniowo z ludzi bardzo krytycznych w stosunku do siebie, niewesołych, niepotrafiących także cieszyć się życiem, zmienia się w bohaterów negujących wszystkie te cechy. Dzięki wesołym opowieścią z życia, przyjmuje pewnego rodzaju wgląd we własne „ja”. Bohaterowie dochodzą do tego, że w każdym z nich drzemie dobro, często ukryte gdzieś głęboko, pod warstwami zazdrości czy krytycyzmu. I kiedy następuje to wyzwolenie nikt już nie potrafi popatrzeć na siebie, jako na osobę, w której kiełkuje zło, osobę zniszczoną przez współczesny świat. Wszyscy zaczynają żyć w zgodzie z sobą, ze swoim wewnętrznym i dobry „ja”.

Monika Strzępka i Paweł Demirski jeszcze przed premierą mówili o tym, że ich nowa realizacja skupiona będzie na pojęciu dobra. Widmo zagłady miało odejść gdzieś daleko. Ale czy rzeczywiście tak się stało? Motywy, które towarzyszą ich spektaklom przenikają także do Triumfu woli. Widać to już na poziomie scenograficznym. Kiedy zaś zagłębimy się w całość sztuki doszukamy się tego wydźwięku, który obwieszcza rychły koniec świata, w którym my ludzie nie do końca potrafimy żyć. Najtrafniej przedstawia to Człowiek, który nie umiał mówić o sobie dobrze (Marcin Czarnik), bo wyłapując wiele absurdów przedstawianych przez bohaterów historii, próbuje im uświadomić, że ten czyn który dla nich jest dobry niekoniecznie takie samo odbicie znajdzie w świecie. Przytacza wiele przykładów. Bohater próbuje tym negatywnym wydźwiękiem uderzać w każdą z towarzyszących mu na scenie postaci. Aż w końcu się poddaje i sam przechodzi na tę inną stronę. Ale to on jako jedyny jest w stanie pokazać, że nic we współczesnym świecie nie jest idylliczne, że nie da się zawsze dostrzec dobra w dziejących się wydarzeniach czy w nas samych. To on, Człowiek, który nie umiał mówić o sobie dobrze, pozostaje jakby wysłańcem z innych spektakli Strzępki i Demirskiego, chcącym przypomnieć, że to zło jest, że ono wciąż istnieje i że zmiana pojedynczych osób nie spowoduje zmiany całego świata. Można jednak zdecydować się i podjąć tę walkę, to czy okaże się ona skuteczna pokaże nasze dalsze życie.

Końcowy wydźwięk sztuki rozpatrywać można z dwóch różnych punktów widzenia. Z perspektywy świata, do którego wkrada się dobro oraz perspektywy, w którym króluje zło. I przez taki ogląd doszukiwać się właściwej puenty, o którą walczą twórcy. Doszukiwać się trafnych spostrzeżeń na temat współczesnego człowieka i jego istnienia w świecie. I nie ulega wątpliwości, że po raz kolejny Monika Strzępka i Paweł Demirski tworzą dzieło fenomenalne. Dzieło totalne. A wszystko dzięki przekraczaniu własnych granic, bo podejrzewam, że niełatwo było im w tym pesymistycznym świecie (który przeważnie jest treścią ich spektakli) doszukiwać się pozytywnych wydźwięków. Ale któż tak jak oni potrafi obserwować rzeczywistości, a później przenosić ją na teatralne deski. Któż tak jak oni potrafi prowadzić aktorów. Wydobywać z nich emocje, których sami by się w sobie nie doszukiwali. I nie ulega wątpliwości, efekt tej pracy był niesamowity. Wielkie brawa należą się wszystkim aktorom i każdemu z osobna. Kreacje, które tworzą są wyraziste, pewne swoich intencji, głęboko zakorzenione we własnej świadomości. Dlatego patrząc na bohaterów warto ich analizować przez pryzmat granych postaci, ale również przez sam przebieg akcji, słów jakie wypowiadają oraz gestów jakie wykonują. Bo dopiero wtedy dopełni się ich całkowity obraz. Dopiero wtedy całość sztuki znajduje swój właściwy koniec. A my widzowie dostajemy ogromne pole do interpretowania dobra i zła w sobie i współczesnej rzeczywistości.

/fot. Magda Hueckel/

Triumf woli

Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewsiej w Krakowie

reżyseria: Monika Strzępka

dramaturgia: Paweł Demirski

scenografia: Martyna Solecka

kostiumy: Arek Ślesiński

muzyka: Stefan Wesołowski

ruch sceniczny: Jarosław Staniek

inspicjent, sufler, asystent reżysera: Hanna Nowak

obsada: Juliusz Chrząstowski, Marcin Czarnik, Monika Frajczyk, Radosław Krzyżowski, Michał Majnicz, Marta Nieradkiewicz, Dorota Pomykała, Anna Radwan, Dorota Segda, Małgorzata Zawadzka, Krzysztof Zawadzki, Krystian Durman, Adam Nawojczyk

Czytaj więcej

Udostępnij |

Kosmos, reż. Krzysztof Garbaczewski

Kraków 14:23

W tym spektaklu Krzysztof Garbaczewski przeniesie nas wprost do umysłu bohatera swojej sztuki. Zobaczymy odrealniony świat, pełen niedopowiedzeń, a także wielu symboli. Często niezrozumiałych i rzucanych w próżnię, lecz w jakimś konkretnym celu. Dlatego też, prób odczytania reżyserskich wizji należy doszukiwać się bezpośrednio w adaptowanym dziele. Bo w Kosmosie Gombrowicza, właśnie o taki odrealniony i nieprawdziwy świat chodzić będzie. O próby odnalezienia sensu w życiu, we własnej egzystencji, a następnie zderzenia ich z popędami psychicznymi i fizycznymi, których człowiek nie jest się w stanie wyzbyć.

/fot. stary.pl/

Za mądrość. Za zdobywane każdego dnia doświadczenia. Za biegnące w niewiadomą życie. Wypijmy za to wszystko, a właściwie, upijmy się tym, co Krzysztof Garbaczewski podsunie nam pod usta. Bo po raz kolejny jego pracująca w zawrotnym tempie wyobraźnia i zdolność kreacji świata odrealnionego doprowadzi do stanu zawieszenia pomiędzy światem rzeczywistym, a światem fikcyjnym. Reżyser da nam spektakl, w którym człowiek nigdy nie stanie się prawdziwy, a jego próby dotarcia do sensu istnienia, zakończą się fiaskiem. W tym stworzonym przez Garbaczewskiego kosmosie trudno będzie odnaleźć jakiekolwiek wartości czy pragnienia człowieka. Łatwiejsze do rozpoznania staną się przybierane przez ludzi maski, które w różnych sytuacjach tworzą zeń istotę ludzką. I nie trzeba będzie wiele, żeby wejść w świat pełen niewiadomych, wkroczyć w przestrzeń samego reżysera, by trochę się z nią zapoznać, trochę spróbować zrozumieć, i zostawić w niej swój ślad. Bo już od samego wejścia na widownie wkraczamy w intymne rejony wykreowanego dzieła. Od samego początku oswajamy się z dziwnością tego spektaklu, z brakiem ram, które mają go ograniczać, a także z nietypowością i oryginalnym charakterem.

Doskonale zdaję sobie sprawę, że każdy kto po raz pierwszy zobaczy inscenizację Krzysztofa Garbaczewskiego może doznać szoku. W tym przypadku wyjątkowo silnego, bo reżyser ani myśli sprzedawać swojemu widzowi kłamstw i rzeczy, z którymi sam się nie zgadza, bądź nie wierzy. Jego celem stanie się odkrycie prawdy. Stąd, jakakolwiek akcja zostaje ograniczona do minimum, a ciąg wydarzeń, które zobaczymy na scenie, skupiać się będą na odkrywaniu tego, co nieznane, poukrywane w życiu, między jego wierszami. Jak nigdy, reżyser, wiernie podąży śladem autora, którego dzieło inscenizuje. A to sprawi, że Kosmos Gombrowicza u Garbaczewskiego znajdzie swoje ujście. Mam dziwne wrażenie, że to właśnie reżyser jest jedną z tych osób, które wniknęło w świat pisarza, odnalazło się w nim, zawłaszczyło go i ostatecznie oswoiło. A wynik tego jest próbą, abyśmy i my zrozumieli, abyśmy i my odkryli swój własny świat.

W centrum swojego dzieła Garbaczewski postawi człowieka i z jego pomocą próbować będzie dojść do odkrycia tajemnicy wszechświata, sensu życia i siły, która napędza i trzyma cały ten otaczający nas rozgardiasz. Witold, w którego rolę wcieli się Jaśmina Polak, będzie człowiekiem trochę wycofanym, a trochę aroganckim, który za jakąś przyczyną dostrzeże nietypowe znaki i dążyć będzie do ich źródła. Jednak każdy jego ruch będzie przepełniony ironią i drwiną. A to sprawia, że wszystko, co dzieje się na scenie nabierze jeszcze bardziej nierealnych kształtów. W żadnym procencie nie przypomni to rzeczywistości, a jedynie ciąg sennych wyobrażeń, które nigdy się nie ziszczą. Gra jaką zacznie prowadzić Witold z mieszkańcami domu w Zakopanem, w którym zamieszkał, równocześnie będzie próbą odnalezienia w nich istoty człowieczeństwa. Próbą powiązania różnych życiowych sytuacji czy wypowiadanych słów w jakąś zwartą całość. W coś, co pozwoli wytłumaczyć wiele spraw niezrozumiałych człowiekowi. Ułatwi dojście do porozumienia między poszczególnymi jednostkami.

Bohater jednak jest w tej próbie zmierzenia się z mocą sprawczą sam. Jedynie przebłyski światła torują mu drogę, miejscami wskazując rzeczy ważne. To właśnie z tego światła narodzi się bohater, to światło zaprowadzi go do domu Pani Wojtysowej (Paweł Kruszelnicki) i jej męża (Roman Gancarczyk), to światło pobudzać będzie jego instynkty seksualne względem Leny (Marta Ścisłowicz) i Ludwika (Błażej Peszek). W końcu to światło zwróci wzrok Witolda na Katasie (Maciej Charyton), jako odpowiednik świata nieistniejącego, wszystkiego, co wydarzyć się nigdy nie mogło. Bartosz Nalazek, który zajął się w tym spektaklu realizacją świetlną, za jej pomocą stworzył kolejnego bohatera. Kolejną postać, która stała się przyjacielem Witolda, pomagającą mu oswoić się z daną przestrzenią oraz zmierzyć z pojawiającymi sensami egzystencjalnymi. Idąc dalej, warto przyjrzeć się samej scenografii autorstwa Aleksandry Wasilkowskiej, której wizja idealnie wpasowała się w wyobrażenie Garbaczewskiego i dzieło przez niego inscenizowane. Wchodzimy na scenę, a nad naszymi głowami unoszą się odłamki asteroid, gwiazd. A potem zostaje już tylko, rzucająca się w oczy otwarta przestrzeń sceniczna, która nabiera kształtu sennych wyobrażeń, po której błądzi się po omacku. Najważniejsze jednak staje się tutaj to, co niewidoczne. Ta część scenografii, która ukryta jest za kulisami, a widoczna jedynie na nagraniach. Bo ten ciasny pokoik, w którym zbierać się będą bohaterowie najwięcej opowie o toczącej się opowieści i sensach z niej płynących.

Kosmos
Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej
reżyseria i opracowanie dramaturgiczne: Krzysztof Garbaczewski
muzyka: Jan Duszyński
inspicjent, sufler, asystent reżysera: Zbigniew S. Kaleta
video: Robert Mleczko
reżyseria światła: Bartosz Nalazek
choreografia: Izabela Szostak
II asystent reżysera (WRD PWST): Wiktor Bagiński
scenografia: Aleksandra Wasilkowska
kostiumy: Svenja Gassen
obsada: Roman Gancarczyk, Paweł Kruszelnicki, Jaśmina Polak, Marta Ścisłowicz, Maciej Charyton, Błażej Peszek, Małgorzata Gorol, Natan Berkowicz

Czytaj więcej

Udostępnij |

Pages

Wesele, reż. Jan Klata

Czas (wielkich) zmian - rozmowa z Moniką Frajczyk

Szewcy, reż. Justyna Sobczyk

- Każdy powinien decydować za siebie. Wywiad z Szymonem Czackim

Nadszedł czas podsumowań

Płatonow, reż. Konstantin Bogomołow

Głód, reż. Aneta Groszyńska

Oto z urzędnika zrobili ważnego dyrektora

Triumf woli, reż. Monika Strzępka

Kosmos, reż. Krzysztof Garbaczewski

Autor: Agnieszka Kobroń

Śledź mnie

Popularne posty

Partnerzy

FACEBOOK

YOU TUBE

Twitter